Βρήκα τρόπο να τσακωθούμε. Αλήθεια, πώς; Εγώ θα σ’αγαπάω για πάντα και εσύ θα κατεβάζεις τις άνω τελείες. Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ; Είσαι μπούφος. Στο ‘Συμπόσιο’ το λέει καθαρά. Τράβα διάβασε. Σε μένα το λες; Εγώ και τυφλός θα συνεχίσω να διαβάζω. Ναι, αλλά τα διαβάζεις κανονικά, από την αρχή στο τέλος. Τα βιβλία τα διαβάζουμε από την ανάποδη. Όπως τους ανθρώπους. Το τέλος κρίνει την αρχή ή το ελάττωμα την ύπαρξη; Είσαι λάθος. Και πάψε να προσπαθείς να κατεβάσεις το φράχτη που έχω χτίσει τόσα χρόνια γύρω μου. Πόσα χρόνια , για να’χουμε καλό ρώτημα; Από τότε που έσταξε μια πρέζα αμαρτία στη μπύρα μου. Ήτανε στον αφρό η μπύρα , για κολυμπούσες μίλια για τη στεριά; Ήτανε τρικυμία και έρημος. Εκεί που έφτανα στο καρνάγιο , ένα πεπερασμένο απειροσύνολο του πόθου και του πανικού μου έβγαζε το μάτι. Να αλλάξεις ματιά. Να βάλεις τη μπλε που δεν τελειώνει. Όλα τελειώνουν. Ξέρω κάτι που δεν τελειώνει. Τι είναι αυτό μαντμαζέλ; Μη μας πεις το σύμπαν και μας ξενερώσεις. Τσου. Όποιος λέει πως το σύμπαν είναι άπειρο , του έχει διαφύγει πως ο ίδιος έχει αρχή και τέλος. Πώς θα μπορούσαν τ’αστέρια να...; Φιλοσοφίες.. Μπα.. Λυγμοί και κραυγές. Του πόνου; Όχι. Του όρκου. Ορκίστηκα να σ’αγαπάω για πάντα και εσύ θα κατεβάζεις ένα κομματάκι φράχτη κάθε που.. Κάθε που; Όποτε γρατζουνάω με τα νύχια μου τις πέτρες. Δεν μ’αρέσουν οι γάτες. Προτιμώ τους χαμαιλέοντες που δεν μιλάνε. Δεν κάνουν θόρυβο οι νυχιές μου. Κάνει θόρυβο η σιωπή σου. Κρότου – λάμψης προσευχές είναι, θα με μάθεις. Δεν μ’αρέσουν ούτε οι προσευχές. Βρωμάνε χαλασμένο λιβάνι Θεού που πέθανε. Άστους Θεούς να φτιάχνουν την ανατολή που μου ‘ταξες και φτιάξε μου ένα τσιγάρο. Δεν κάνει. Κάνει. Θα σαλιώσω το χαρτάκι και η καρδιά θα μείνει υγρή. Να, ούτε το νερό δεν είναι αστείρευτο. Και αν υγράνεις την καρδιά , θέλει και λάδι. Κοκκινόλαδο ,απ’το καλό. Τι είναι αυτό; Είναι διασταύρωση λάβας και οργής. Και τι θες τώρα; Να εκτονώσεις τα χρωστούμενα στο πετσί μου; Εκ του μηδενός ήν ο λόγος , είπα. Και εκεί θα μείνει. Μηδενίζω πάει να πει απειρίζω δυό φορές. Γιατί μπορώ. Τελείωσες; Όχι, έχω και άλλα. Κάνε πιο κει. Πιάνεις χωροχρόνο. Αδύνατον. Ορκίστηκα να σ’αγαπάω και εσύ θα βάφεις την πόρτα. Είσαι τρελή. Βλέπεις πόρτες εκεί που έχει ταβάνι. Είναι ταβάνι με θέα. Σαν κάτι γυάλινες οροφές που σκίζονται από τις ηλιοστάλες. Είναι σπασμένο. Σαν το πάτωμα. Εκεί έχει ξύλο. Η φωτιά που είναι; Στα χέρια μου. Το μέταλλο, ο αέρας; Μέταλλο στις πληγές , αέρας στο περβάζι. Ωραία. Μάζεψες τέσσερα στοιχεία σε ένα μόριο. Τι κατάλαβες; Σσσσστ.. Μη μιλάς. Η δύναμη άπειρης αγάπης σε μηδενικό χρόνο.Που; Εδώ. Εκεί που φοράς το αστέρι και βλέπεις πάντα και για πάντα πως δεν διαλέγεις εσύ το δρόμο , ο δρόμος σε διαλέγει. Και όχι επειδή είσαι άβουλος. Αλλά επειδή είσαι αμέτρητος. Βρήκα τρόπο να τσακωθούμε ξανά. Αλήθεια, πώς; Να, εγώ θα σ’αγαπάω για πάντα και εσύ θα μ’αφήσεις να ταίσω τ’αστέρι σου.

Κάθε μαθητής , πρέπει να εξοπλίζεται με τα κατάλληλα εργαλεία.Τετράδια,γεωμετρικά όργανα, μολύβια και στυλό , σβηστήρια , μαρκαδόρους και μπογιές.Και χρωματιστά χαρτάκια για να θυμάται τι πρέπει και τι δεν πρέπει να ξεχάσει.

Κάθε μαχητής , πρέπει να εξοπλίζεται με τα κατάλληλα όπλα.Χαμόγελα για τις κλεμμένες επιθυμίες, υπομονή για τις μεγάλες νύχτες, επιμονή για τις χιονισμένες μέρες.Και χρωματιστά χαρτάκια για να θυμάται ποιόν πρέπει και ποιόν δεν πρέπει να ξεχάσει.

«Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη , στον ουρανό εκρύγνειται ένας αστέρας supernova…»
Δημήτρης Λιαντίνης - «Γκέμμα»

Το στούντιο ήταν βαλμένο στο δώμα της πολυκατοικίας. Από την τεράστια τζαμαρία έβλεπες πιάτο το λιμάνι και ο αέρας ήταν αδύνατο να σου επιτρέψει να μείνεις πολύ ώρα στο μπαλκόνι. Η πρώτη εντύπωση ήταν απογοητευτική. Μου θύμιζε αχούρι. Τρίποδα, παλέτες , μπογιές και πινέλα ότι και όπως να’ναι..αλλού ντ’αλλού πεταμένα. Παρόλα αυτά το μάτι συνήθισε εύκολα σαν να ανακατώθηκαν τα χρώματα , χόρεψαν πάνω σε καμβά ανέγγιχτο και γίναν πίνακας του Γκονγκ.Ηρεμία και γαλήνη..ένιωσα..πως ήταν ο φυσικός μου χώρος.
Είχαμε κλείσει το ραντεβού ένα μήνα πριν.Είπε πως τα έντονα χαρακτηριστικά και κυρίως το νερένιο βλέμμα θέλει να τα κάνει αθάνατα. Είπα πως αν καταφέρει να σκαλώσει τη στιγμή θα έλυνα αυτή τη θηλιά στο λαιμό που με πνίγει χρόνια τώρα. Ήταν κάτι σαν στοίχημα.
Στη μέση του καθιστικού ήταν ένα λευκό ανάκλιντρο. Με έβαλε να καθίσω εκεί , αφού πρώτα μου έφτιαξε ζεστή σοκολάτα. Στην αρχή κάθισα σαν κούτσουρο μη μπορώντας να βρω τις συντεταγμένες της τρισδιάστατης φιγούρας μου. Μετά από δυό τσιγάρα κατάφερα να απλωθώ με άνεση. Το ένα μου χέρι κρατούσε βαριεστημένα το κεφάλι , ο κορμός ήταν αφημένος στην τύχη του και τα πόδια μου αναποφάσιστα για το αν έπρεπε να φύγουν ή να μείνουν , βρήκαν τη θέση τους αγναντεύοντας το κενό στο τέλος του ανάκλιντρου...
Στάθηκε απέναντι μου και πίσω του ακριβώς ένας καθρέπτης. Μου είπε πως ο καθρέπτης είναι απαραίτητος γιατί μόνο έτσι μπορεί να κρίνει το έργο του σαν να μην είναι δικό του. Μου είπε πως έτσι έβλεπε τα λάθη του και τα διόρθωνε. Πώς έβαζε τις φωνές στον εαυτό του σαν αυστηρός κριτής, τον μάλωνε και μετά τον συμβούλευε. Πρόσεχε καλύτερα τη σκίαση και την προοπτική. Και αφού τακτοποίησε τα χρώματα , τα πινέλα και το θέμα του άρχισε..
Μα...
Έπειτα από τουλάχιστον τρεις ώρες δουλειά πέταξε με τη βία τα εργαλεία του..Σαν μανιακός που κάποιος τόλμησε να του πάρει το φαϊ από το στόμα , που τον κοροϊδεψε , τον ταπείνωσε , τον πρόσβαλε...

-Δεν χωράς..Σε έναν καμβά δεν χωράς ...είναι αδύνατο

Χαμογέλασα και αναρωτήθηκα χαμηλόφωνα..

-Δεν είμαι δα και τόσο χοντρή..

Με αγνόησε...

-Θα σε κόψω στα τρία..κεφαλή, κορμός , πόδια..
Δεν έχω τόσο μπλε να γράψω τα μάτια σου, δεν έχω τόσο πράσινο να ράψω το φουστάνι σου, δεν έχω τόσο απέραντο να περπατήσω τα πόδια σου.


Και ύστερα θύμωσα

-Μη γελιέσαι.. Δεν υπάρχω.Τίποτα, μόνο μια αισθητική εικόνων είμαι.Μην το ξεχάσεις αυτό.

...Σπάνιο πλάσμα... περιφέρεις τη ψυχή σου,αναλαμβάνοντας το κόστος. Μην παιδεύεσαι με τις σκιές...άστες σε μένα...εσένα σου αξίζουν ήλιοι..εσύ κράτα ως δώρο το σεβασμό να μη σου επιτρέψω να σου κοστίσω τίποτα..Το δώρο μου είναι αυτό , μέχρι να ενώσω τα κομμάτια σου.

Είπε και ανέκφραστος άρχισε ξανά.

Πρόσφατα έκανα την πρώτη μου επαγγελματική , αμφίδρομα επικερδή συμφωνία με τον διάβολο. Που -εντάξει ,δεν είναι και τόσο κακός , μη δίνετε σημασία στις φήμες -θα έλεγα πως είναι επαγγελματίας. Ήρθε και με συνάντησε σε μια περίεργη στροφή της ζωής μου. Εκεί που η επαγγελματική μου σταδιοδρομία ήταν αντιστρόφως ανάλογη με την προσωπική μου κατάντια. Σε κάτι τέτοιους κόμβους είναι που σκάνε αγγελάκια – ξωτικά νεράϊδες – τριβόλια και άλλα συναφή συμπαθητικά και μη ζωύφια. Νομίζω πως έχουν κάνει συμφωνία , να σκάνε όλα μαζί και να μας παιδεύουν και το πιο γελοίο είναι πως μάλλον γελάνε με την πάρτη μας. Βάζουν στοιχήματα για το πιο θα επικρατήσει , κλέβονται μεταξύ τους , τρίβουν τα χέρια τους οι νικητές , βρίζουν οι χαμένοι...θα έλεγα πως είναι σαν να παρακολουθούν τηλεπαιχνίδι , στήνουν κουρτίνες με ζόνκ και άλλες με φανταχτερά δώρα και περιμένουν να κάνουμε την σοφή επιλογή. Εμείς νομίζουμε πως μας οδηγεί το ένστικτο μα κατά βάθος ξέρουν πως το ένστικτό μας είναι μια μικρή προέκταση – προεξοχή θα έλεγα εγώ – του φθαρμένου από τη ζωή και την πάλη εαυτού μας. Σαν να κρέμεται από τα άκρα μας σάρκα που δεν κολλάει πουθενά γιατί δεν έχει υπόσταση. Κάποιοι το ένστικτο το έχουμε γυμνάσει να μπορεί να διακρίνει το λάκκο , να κάνει ελιγμό , να περνάει το εμπόδιο , να προχωρά στον φρεσκοργωμένο δρόμο. Κούνια που μας κούναγε. Το ένστικτό μας , μας πάει επιμελώς στον επόμενο λάκκο που πέφτουμε μέσα με μεγάλη επιτυχία νομίζοντας πως ήμαστε ήρωες που περάσαμε τον πρώτο λάκκο. Χαμογελάμε μέχρι τα αυτιά και αφήνουμε στον αέρα έναν τεράστιο αναστεναγμό ανακούφισης. Δοξάζουμε την τύχη μας, σηκωνόμαστε , καθαρίζουμε τα ρούχα και την ψυχή από τις λάσπες και σημειώνουμε στα τεφτέρια μας μια ακόμα εμπειρία ζωής. Ύστερα τις βάζουμε σε ένα κουτάκι , και καμαρώνουμε για αυτά που μάθαμε σκουντουφλώντας κάθε λίγο και λιγάκι σε λίμνες λάσπης και βρωμιάς. Χαιρόμαστε που αποφύγαμε να κάνουμε τα ίδια λάθη , παρόλο που οι λακκούβες ήταν παρόμοιες...Χαιρόμαστε που με τα χρόνια αποκτήσαμε καθαρά ρούχα και πολλά ζευγάρια παπούτσια να πηγαίνουν τα πόδια μας σε νέες στράτες. Χαιρόμαστε που κάθε μια τέτοια εμπειρία μας πήγε ένα βήμα μπροστά , που νιώσαμε ενήλικοι σε κάθε μας επιλογή και αποτάξαμε κάθε ίχνος παιδικής αθωότητας και αφέλειας. Χαιρόμαστε που σκληρύναμε με το πέρασμα του χρόνου , που φορέσαμε ασπίδα προστασίας στο κορμί αλώβητη από την κακία και την ατσάλινη ηθική και τάξη του κόσμου. Χαιρόμαστε που η δική μας τάξη νίκησε κατά κράτος την τάξη πραγμάτων των κακών. Που το χάος της κλειστοφοβικής μοναξιάς μας , έγινε οικογενειακή φωτογραφία στο σαλόνι.
Σε αυτό το χάος , έσκασε και η συμφωνία. Εγώ ήθελα να πετάξω στον ουρανό , να διορθώσω τις ατέλειες του κόσμου. Να πετάξω στα τάρταρα ότι δεν είχε την αρμονία που επιζητούσα.Στη γη συνάντησα μια σκιά , που έδωσε βάθος στην ομορφιά. Συνάντησα τις συγκρούσεις που παράγουν στο τέλος την αρμονία. Η πρόταση απλή , λιτή και απόλυτα κατανοητή. Ένα ζευγάρι γαλότσες , για μια ζωή πλούσια σε λακκούβες , κραυγές , λάθη , δάκρυα , χαρές , έρωτες με αντάλλαγμα τις γόβες μου.Μια ζωή πλούσια σε κέρματα και τζόγο με αντάλλαγμα τη γυναικεία μου ευαισθησία.Ένα ζευγάρι γαλότσες για όλες τις πλημμύρες που θα ακολουθούσαν. Μαγικές και ανθεκτικές. Με αντάλλαγμα να αποχωριστώ τα τακούνια μου.Συμφώνησα. Η σκιά με κοίταξε λυπημένη και ψέλλισε πως είμαι πολύ άσχημη με τις άχαρες μπότες. Δεν της απάντησα.Γύρισα την πλάτη μου επιδεικτικά. Άνοιξα το βήμα μου γρήγορα και χάθηκα στις σκιές της νύχτας. Το χέρι μου έπιασε ένα από τα κέρματα. Και στις δύο όψεις κεφαλή. Σε κέρδισα.

[Τοίχος. Stop. Σε όλη τη διαδικασία σκέψης. Στη ροή των λέξεων.]Επιβράδυνση σε μηδέν σκέψεις ανά sec. Άδειασμα.[slap] Γιατί δεν βγαίνει τίποτα;Η απογυμνωμένη λευκή σελίδα του μυαλού , μεταφράζεται σε απογυμνωμένη λευκή σελίδα στο γραφείο.Που κάθεται εκεί , τόσο αθώα αντανακλώντας το φως της λάμπας.Αυτό το έντονα δυσάρεστο φως , πονάει , τυφλώνει..τυφλώνει τα μάτια.[Windows to the soul .Blinded. No windows, no images. No images, no thoughts.Blind].Λευκό.Η αναζήτηση της ιδέας επιστρέφει μηδέν αποτελέσματα.[Άλλη μια προσπάθεια;το άδειο κουτί της αναζήτησης χαμογελά περιπαίζοντάς με.]Τίποτα, nothing, nada, zilch , zero , blank, empty.Λευκή τρύπα πάνω στο γραφείο ,μιλάει αδιάφορα καθώς ρουφά κυριολεκτικά τα πάντα σε μια μαύρη τρύπα.Ο τοίχος του μυαλού με την ίδια αδιαφορία απαντά ‘’λευκό’’ , όταν το μυαλό εκλιπαρεί για οτιδήποτε εκτός του λευκού.Μα ποιός μπορεί να το ακούσει, αν δεν είναι κανείς εκεί;Πλιάτσικο του μυαλού. [ stop. wall. end. blank.]