Εμένα άσε με εκεί...
Εκεί που συνεχίζω τους δρόμους μου...
...γιατί περισσεύει χαμόγελο, μεγαλώνει το μπόι, γαληνεύει η ματιά ...γιατί αποφάσισα να ιδρώσω για μένα και για τις χίλιες πλην μιά νύχτες μου - για την άλλη που μου χρωστάς δεν κρατώ τεφτέρι......γιατί συνήθισαν οι πατούσες μου την άμμο , και οι κόκκοι τρελάθηκαν να χορεύουν......γιατί το καλοκαίρι μου τώρα άρχισε , ανάμεσα σε παιδικές φωνές, νυσταγμένα πρωινά βλέμματα...γιατί σώθηκε το μελάνι , στέγνωσε το νερό των ματιών, ξεχείλησε το νερό της ψυχής και μ’ έπνιξε...
...γιατί....
Άσε με εκεί....γιατί έτσι θέλω...

Lyrics Vs Words

Thoughts Vs Dreams

Mistakes Vs Angels

Demons Vs Man

Death Vs Birth

Life Vs .......

...ξέφυγα, ξεγλίστρησα. Η άκρη του νήματος ήταν μπερδεμένη στο μικρό μου δαχτυλάκι και μιά ζωή στα πόδια μου προσκυνούσε τη νέα ανατολή. Μικρό θαύμα, μεγάλη αρχή. Σε όλα και σε τίποτα. Μια ανάσα μακρυά από το μπροστά , δυό τραγούδια πίσω από το παλιό. Η ζωή είναι μικρή για να ‘ναι θλιβερή...μωρό μου...είπες και το βλέμμα σου έγινε μελί , γλυκό και μεθυστικό σαν αμβροσία θεϊκή.Και αν η καρδιά σου δυσκολεύεται, αίμα από τη δική μου θα της δώσω.Να δυναμώσει , να περπατήσει μαζί σου πολλούς ακόμα δρόμους.Γιατί όλα δανεικά είναι. Τίποτα δεν είναι ατόφια δικό μας, δεν υπάρχουν ούτε τίτλοι ιδιοκτησίας , ούτε χαρτιά κυριότητας. Γη μας, οι χάρτες του μυαλού...διάδρομοι και δρομάκια αραχνιασμένα...Οικόπεδα , τα κουτιά της ψυχής...που κλειδιά αναζητά στους αιώνες των αιώνων...να ελευθερωθεί , να ανθίσει. Σπίτι , το καβούκι του είναι..του είμαι...πανοπλία ενάντια στα ξεχασμένα χαμόγελα άλλων εποχών.

Μια νότα ξέχασες..μωρό μου...στο συρτάρι του νου μου. Γέννησε και άλλες..μελωδία έγινε...ύμνος...και τραγουδάω ξανά...

Ζωάκια μαζεμένα σε ένα βινύλιο. Ροζ. Τρείς εκπρόσωποι του ζωικού βασίλειου , ο σκύλος, το πρόβατο, το γουρούνι..προσεκτικά επιλεγμένοι από τους Floyd,σε μια εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Παρόλα αυτά νομίζεις πως κάθε συμβολισμός είναι διαχρονικός , πιο επίκαιρος από ποτέ. Αν τα γουρούνια είχαν φτερά , οι νόμοι της φύσης θα ήταν άλλοι. Το μήλο δεν θα είχε πέσει στο κεφάλι του Νεύτωνα και ο καθένας μας θα μπορούσε να κάνει βόλτες πάνω σε μια ακτίνα φωτός.Αν το ζώο που έχει τη μύτη του χωμένη στη λάσπη , μπορούσε να πετάξει , θα είχε γεμίσει ο ουρανός ροζ παχύδερμα , σαν μπαλόνια ηλίου. Δεν θα υπήρχε λάσπη και ίσως να μην υπήρχαν και όλοι αυτοί που ζουν για να τρέφουν και να μεγαλώνουν παράσιτα. Αν τα γουρούνια μπορούσαν να πετάξουν , θα είχαν βγάλει από πάνω τους τη ρετσινιά του χαραμοφάη , του άπλυτου , του βρωμιάρη...θα κοιτούσαν ψηλά...αναζητώντας αστέρια...θα τολμούσαν να απλώσουν το χέρι στον ουρανό...θα τολμούσαν να χορέψουν. Αν υπήρχε γουρουνοχώρα , με ιπτάμενους κατοίκους , κανείς φύλακας σκύλος δεν θα μπορούσε να θέσει όρια. Κανείς γουρουνοκάτοικος δεν θα ήταν για λύπηση....Τελικά, τι είναι χειρότερο; να είσαι γουρούνι αληθινό και να μην μπορέσεις ποτέ να πετάξεις ή να είσαι από τα άλλα τα δίποδα , να μπορείς να πετάξεις αλλά να σε λυπούνται γιατί ποτέ δεν μπόρεσες να ανοίξεις φτερά...;;

Τα καινούρια παπούτσια του χορού δεν με στενεύουν. Θεριεύουν τα βήματά μου ανάλαφρα, σαν το βάλς της πεταλούδας από λουλούδι σε λουλούδι. Η πίστα άδεια και γεμάτη μαζί. Μορφές τριγύρω λικνίζονται σε δικούς τους ρυθμούς. Τα ζεστά χνώτα ποτίζουν το καλογυαλισμένο πάτωμα. Και ανάμεσα ξεχωρίζουν δυό μάτια σμαραγδένια , πόλος δύναμης και πηγή έρωτα. Δυό χείλη που κοκκίνησαν όταν είπαν τη λέξη ‘’μαζί’’.

Νομίζεις πως αυτό το τραγούδι δε θα τελειώσει ποτέ. «Χτισμένο» πάνω σε ακολουθία Fibonacci , που παρόλο που της λείπει ένα κομμάτι , στριφογυρίζει...όπως και όλα τα τραγούδια αυτού του δίσκου των Tool.Και αυτό ακριβώς είναι το νόημα. Να ξέρουμε τους κανόνες αλλά να τους παραβλέπουμε.Να σκεφτομαστε έξω από το «κουτί». Να σκεφτόμαστε για τους εαυτούς μας.
Αντί να ζούμε σε έναν στενάχωρο γραμμικό χώρο , να επιλέξουμε να ζούμε σε έναν χώρο με διευρυμένα και ευέλικτα όρια, σαν σε σπείρα Fibonacci, συνεχώς αναπτυσσόμενη , ευθαλή , αεικίνητη, ακμάζουσα.

**photo: Time by Elestrial

Όσο αυξάνονται τα κεράκια ,τόσο αυξάνεται και ο κρύος ιδρώτας; Θέλω να πω...τα ποσά είναι ανάλογα ή είναι ιδέα μου;
Από μικρό παιδί γιόρταζα πάντα δεόντως τα γενέθλιά μου, καθώς κανείς δεν ήξερε πως έχω ονομαστική εορτή ή οι ελάχιστοι που το ΄ξεραν έκαναν την πάπια καθώς ήταν ταπί και ψύχραιμοι απο τις καλοκαιρινές διακοπές και ήθελαν να γλιτώσουν το δώρο..
Η μητέρα μου διοργάνωνε απίστευτα πάρτυ..ήταν και περίοδος καρναβαλιού οπότε όλοι το χαιρόμασταν..Δεν θα ξεχάσω στο λύκειο που οι κολλητές μου , έφυγαν στα κλεφτά στο διάλειμμα να μου φέρουν τούρτα σοκολάτα , που την κόψαμε στην ώρα της φιλοσοφίας , εν μέσω Αριστοτέλη και Πλάτωνα...
Στα φοιτητικά μου χρόνια τα πάρτυ ξέφευγαν λίγο απο το οικογενειακό περιβάλλον.Έλεγα στην παρέα μου "ελάτε το βράδυ από το σπίτι" και -δεν ξέρω πως γινόταν- στριμωχνόμασταν 120 άτομα σε ένα δυάρι, τα ξύδια έρρεαν άφθονα και το πρωί μαζεύαμε την τούρτα από τους τοίχους που είχε καταλήξει μετά τον πόλεμο...
Και μετά....μεγαλώνεις...δεν βάζεις όλα τα κεράκια πια στην τούρτα..διοργανώνεις πάρτυ στα παιδιά σου το σπίτι γεμίζει γαριδάκια και καθαρίζεις μια ολόκληρη εβδομάδα μέχρι να φύγει η λίγδα απο τα πατώματα..που καιρός , που μυαλό να θυμηθείς οτι γιορτάζεις και εσύ...Βλέπεις και κείνη τη ρυτίδα που έσκασε μύτη ξαφνικά ένα πρωί και μια μόνο ραγάδα στον αριστερό μηρό, είναι αρκετή για να σου ρίξει την ψυχολογία...
Αρκεί να σε θυμηθούν οι φίλοι σου 12+1 ...ένα μήνυμα στο κινητό...ένα τηλέφωνο...και αμέσως πάλι παίρνεις τα πάνω σου...ένα χαμόγελο...και ένα άδειο ποτήρι....να γίνεις γριούλα με άσπρα μαλλιά...Άραγε αυτό με άσπρα μαλλιά για καλό το λένε;
Ο χρόνος είναι φανταστικό μέγεθος.. όχι πραγματικό. Πως μπορούμε να τον μετράμε με τρύπες από κεράκια; Θυμόμαστε αναπόφευκτα αυτά που πέρασαν , αυτούς που πέρασαν , που ήταν κοντά μας , που ίσως δεν υπάρχουν πια..., γελάμε, τρομάζουμε λίγο...και εγώ αναρωτιέμαι...
Θέλω να κάνω τόσα πολλά...τα βλέπω μπροστά μου...Ο χρόνος θα με αφήσει;Θα μου δοθεί;Θα με προσπεράσει;

Τριανταπέντε ευχές έκανα...για πολλά χρωστούμενα σ'αγαπώ...και σήμερα μία ακόμα.Τριανταέξι.

Αυτές οι μέρες στον τόπο μου είναι παράξενες. Τις περιμένουμε , όπως τα μικρά παιδιά περιμένουν τη σχολική εκδρομή , την κοπάνα, το διάλειμμα. Οι στολές μας πολύχρωμες, τα υλικά φτηνά, κατασκευές από το τίποτα. Οι νύχτες μας τελειώνουν όταν βγεί ο ήλιος, και περιμένουμε μετά τον πρώτο δυνατό καφέ να φάμε ζεστούς λουκουμάδες στον φάρο. Ο καιρός δεν μας πτόησε ποτέ , ούτε η κούραση.
Αυτό που για κάποιους είναι κρεπάλη, για μας είναι πολιτισμός. Είναι σάτυρα, είναι έμπνευση ,δημιουργία, επανάσταση. Είμαστε οι επίσημοι κουκουλοφόροι της διασκέδασης. Χωρίς μέτρο στην μέθη , στην παρακμή , στην απόλαυση. Στην πόλη θα έρθει η Έφη Θώδη , Ο Γιώργος Μάγκας με το επιτελείο του, ενδεχομένως και η Στέλλα Μπεζαντάκου να μας τιμήσει με την παρουσία της. Τα μαγαζιά θα γεμίσουν ασφυκτικά , οι δρόμοι θα πλημμυρίσουν ερασιτέχνες χορευτές, τα σπίτια θα γίνουν αυτοσχέδιες disco rooms. Πολιτισμός.
Οι θεούσοι λένε πως είμαστε διαολεμένοι και τιμούμε τον Διόνυσο , οι μίζεροι λένε πως χαλάμε τα λεφτά της πόλης σε χαζομάρες και δεν τα δίνουμε στους φτωχούς, οι κακομοίρηδες λένε πως απλά είμαστε επιδειξίες. Εμείς επιμένουμε πως απλά τιμούμε το ..μια ζωή την έχουμε... Γιατί τα κόψαμε σχεδόν όλα...ταξίδια, εκδρομές, ανοίγματα στη δουλειά, το τσιγάρο (όπου να’ναι) , το ποτό- άντε και μερικοί έχουν κόψει και κάτι άλλο. Μας έχει μείνει μιζέρια και γκρίνια. Τι πειράζει ,μια φορά το χρόνο να ξεχνάμε λίγο τον καθημερινό μαραθώνιο; Να ξεχνάμε που δεν έχουν ρευστό οι τράπεζες, που το κράτος μας πίνει το αίμα με το καλαμάκι ,αργά και βασανιστικά. Τι πειράζει λίγη παρακμή , τι πειράζει το φλέρτ στους δρόμους; Η ερωτική ατμόσφαιρα; Το παιχνίδι; Ο χορός;
Στην προσπάθειά μας να γίνουμε ή να δείχνουμε πολιτισμένοι και σοβαροί , χάσαμε τις μικρές εκείνες χαρές που μας έδιναν αφορμή για φυγή.Σηκώσαμε επιδεικτικά το δάκτυλο στα φτηνά , και το παίξαμε κουλτουριάρηδες και δήθεν. Παρασυρθήκαμε από την καθημερινή τρέλα , τις μπουντουνιέρες του σαμιαμίδη και τον καιρό της πετραδούλας και ξεχάσαμε πως φτηνή είναι και η όπερα όταν δεν μπορείς να δακρύσεις στο άκουσμά της. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη σιωπή και τη φωνή , στο βουνό και τη θάλασσα, να διαβάζουν ποίηση και κόμικς, να χαίρονται και στα μπουζούκια και στο μέγαρο. Να γουστάρουν κάθε στιγμή ότι κάνουν...να το κάνουν με πάθος....Σήμερα!
Τώρα. Ότι είναι να κάνεις, κάντο τώρα...Μακρυά από κριτές , επικριτές και πικρόχολους. Βγες, χόρεψε, φλέρταρε, πες αυτό που έχεις να πεις...τώρα...μπορεί να μην έχεις άλλη ευκαιρία...