Ωραία.Το έπιασα το υπονοούμενο. Είμαι scary –λέει. Τα λόγια μου είναι αινιγματικά , είναι dark και το κυριότερο είναι ψυχοπλακωτικά. Το τελευταίο , δεν το θέλω με τίποτα. Μετά από πρόσφατες ,δε , συζητήσεις με τους γιατρούς που με περιβάλλουν ο ένας με είπε λίγο- πολύ αλκοολική , ο άλλος ναρκομανή. Ακόμα βέβαια δεν έφτασαν να με αποκαλέσουν ψυχωτική –κάτι είναι και αυτό.Αλλά άφησαν να εννοηθεί πως προς τα εκεί οδεύω.Τώρα-θα πει κανείς «κοίτα ποιός μιλάει». Ο ένας έχει ακόμα στο πορτμπαγκάζ του saxo χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και ο άλλος έχει ταυτιστεί με τον Dexter .Εγώ φυσικά προβληματίστηκα. Περισσότερο για σας.Αν είναι να βαράτε ενέσεις μετά από κάθε επίσκεψη , να το αλλάξω το concept.Αποφάσισα λοιπόν να γίνω γλυκιά και τρυφερή σαν την καρδιά ενος μαρουλιού. Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Τι θα χρειαστούμε: Μισό κιλό τσαχπινιά, δυό κουταλιές της σούπας νάζι, μια πρέζα τραγουδάκι ερωτικό , δύο φλυτζάνια του τσαγιού ποίηση, και ένα ποτήρι θάνατο να πιω. Το’χω;

Το μαγείρεμα το λατρεύω. Όταν ήμουν παιδί παρακολουθούσα τη μάνα μου στο πως πέταγε τα υλικά μέσα στις κατσαρόλες. Είχα κάνει συνδυασμούς με το μάτι...τα περισσότερα βέβαια τα έμαθα στην πράξη ,αφού έκαψα μέχρι και μακαρόνια,πράγμα σχεδόν αδύνατο αλλά δεν έφταιγα- έτυχε να πάρει η Σοφία τηλέφωνο..Εξελίχθηκα σε σπουδαία μαγείρισσα και –ναι- σε αυτό είμαι τόσο ψώνιο όσο είμαι με τους αριθμούς μου. Τις Κυριακές το σπίτι ευωδίαζε κανέλλα και γαρύφαλλο από κοκκινιστό μοσχαράκι ,άνηθο και μάραθο και φρέσκο κρεμμυδάκι από τη φημισμένη χορτόπιτα με χειροποίητο φύλλο,μπέικον και παρμεζάνα από εκείνο το noname τυλιχτό δικής μου εφεύρεσης που συνοδεύεται από μπόλικο κόκκινο κρασί.

Στα γλυκά είμαι στουρνάρι όμως. Βασικά δεν μπορώ να το κατανοήσω αυτό. Ξέρω πως υπάρχει διαφορά σημαντική: Τα φαγητά βασίζονται σε μη τήρηση των αναλογιών...ενώ τα γλυκά στην επιβεβλημένη τήρησή τους. Αλλιώς το κέικ γίνεται μπουγάτσα. Οι κουραμπιέδες χρησιμοποιούνται για μπαλάκια πινγκ πονγκ και τα σοκολατάκια για γυαλένια.Και εκεί τσαντίζομαι...αφού τηρώ με θρησκευτική ευλάβεια τις αναλογίες, πως γίνεται να μην σταυρώνω γλυκό; Κάθησα και σκέφτηκα λιγαλάκι –κακό πράγμα να σκέφτεσαι τελικά.

Συνειδητοποίησα πως κάπως έτσι λειτουργώ και στην καθημερινότητά μου. Δηλαδή, έχω πολλές «συνταγές», μια αντζέντα με ημερομηνίες ,ραντεβού και to-do-list. Ακολουθώ τα βήματα , προσέχοντας πρώτα να ρίχνω π.χ. τα υγρά και μετά να ενσωματώνω τα στερεά. Μέχρι εκεί καλά. Και εκεί που πάει η «ζύμη» να δέσει , άλλοτε μου μένει υγρή, άλλοτε ξεφουσκώνει , άλλοτε γίνεται τούβλο. Σε αυτό ακριβώς το σημείο έχω το πρόβλημα. Δεν μπορώ να εντοπίσω ποιό υλικό είναι πολύ ή λίγο. Θέλει λίγο αλεύρι; Μπας και του λείπει ζάχαρη; Ρε,μπας και θέλει κανένα ξόρκι;

Ο χρόνος βέβαια δεν είναι απεριόριστος...είτε το πιάνω το υπονοούμενο και διορθώνω την κατάσταση ,είτε «τρώω» το πεσμένο γλυκό και μ αρέσει κιόλας.Και όχι μόνο αυτό..προσπαθώ να πείσω και τους άλλους να φάνε..πως και καλά έχει ωραία γεύση , ας πάσχει από εμφάνιση.Εντάξει...θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα..θα μπορούσε και καλύτερα όμως.Να ξεκινήσω τη συνταγή και το γλυκό να γίνει όπως η φωτογραφία του τσελεμεντέ και όχι σκηνή από το «Saw3». Και καλά να φτιάχνεις κανένα πρόχειρο γλυκό του στυλ μεταξύμαςείμαστεδενπειράζει. Αν πας να φτιάξεις ένα πολύ ξεχωριστό και δεν έχεις περιθώρια για λάθη; Ούτε κοντινό ζαχαροπλαστείο για παρηγοριά;

Αυτό το τελευταίο με προβλημάτισε πολύ τους τελευταίους μήνες. Έχω βάλει σε τάξη τα υλικά για μια σπουδαία συνταγή...όλα σε σειρά πάνω στον πάγκο....με περιμένουν να τα ανακατέψω. Τα βήματα προσεκτικά γραμμένα στο χαρτί , αναλυτικά με σημειώσεις. Τα σκεύη τακτοποιημένα και έτοιμα για δράση. Η ποδιά μου κρεμασμένη έτοιμη να λερωθεί. Τα χέρια μου φρεσκοπλυμένα και πεντακάθαρα. Πρέπει να συγκρατηθώ να μην τα βουτήξω στην κουβερτούρα.

Το βλοκ αυτό ανοίγει νέα σελίδα και ωθεί τις νέες νοικοκυρές στην εξάσκηση της μαγειρικής τέχνης. Ξεκινάμε με μια εύκολη συνταγή , με αγνά παρθένα υλικά ,γρήγορη , ανέξοδη (διανύουμε περίοδο κρίσης) , που με λίγη φαντασία και τσαχπινιά γίνεται ένα πλας στο βιογραφικό σας.

Υλικά:
1 κουτί μπισκότα (όχι πολύ γλυκά κατά προτίμηση)
1 βαζάκι nutella( και merenda κάνει)
1 μαχαίρι επάλειψης (όχι εκείνο με τα δόντια , που κόβουμε το ψωμί)
Χαρτοπετσέτες (με διπλή χρήση : πριν ,για τα σάλια, και μετά, για το πασάλειμμα)
Πιατάκι για τα ψιχουλάκια.

Εκτέλεσις:
Ανοίγουμε το κουτί με τα μπισκότα. Παίρνουμε ένα μπισκότο. Αφού ανοίξουμε το βαζάκι με τη nutella ,παίρνουμε το μαχαίρι , το βουτάμε στο βαζάκι και αλείφουμε το σοκολατένιο υλικό πάνω στο μπισκότο. Μόλις τελειώσει αυτό το μπισκότο , παίρνουμε ένα άλλο κ.ο.κ.
Παρατηρήσεις:
1. Τρώγεται σαν επιδόρπιο , την ώρα που χαζεύετε στο πι σι ή στην τι βι ,προσοχή όμως ! ποτέ βραδυνή ώρα! Κάθονται όλα τα μπισκοτάκια στους γλουτοί ,σαν τουβλάκια lego!
2. Συνοδεύεται ευχάριστα με καημένο κονιάκ....Προσοχή και εδώ! Όχι γουλιά και δαγκωνιά..εκτός εάν...
3. Αντενδείκνυται σε περιπτώσεις πρόσφατου χωρισμού ,καθώς υπάρχει κίνδυνος υπερκατανάλωσης.
4. Δεν βουτάμε τα δάκτυλα στη nutella , εκτός εάν......

Επόμενη συνταγή: Μεθυσμένα φιλετάκια ,με σως μουστάρδα. Είναι κομματάκι πιο δύσκολη...αλλά δεν σας φοβάμαι..