Αυτές τις δυαδικού τύπου ημερομηνίες τις φοβάμαι και ας με πεις προληπτικιά. Πιο πολύ φοβάμαι μη σκάσει μύτη αυτός ο γραφικός και εκνευριστικός –πια κυριούλης και με ειρωνία μου πει: -τυχαίο; - δε νομίζω. Έκανα πάραυτα τη μετατροπή σε δεκαδικό και τα βγάζω δεκαπέντε. Μπορεί και έξι , αν δε με βολεύει το δεκαπέντε. Έκανα και την αντιστοίχιση με την αλφάβητο. Άκρη δεν βρήκα και τα παράτησα. Άκουσα και την Άση. Τώρα που θα’ρθει ο Ποσειδώνας στα ψάρια , θα είμαστε –λέει- σε πλήρη συμφωνία με τον κυβερνήτη μας. Οι αυταπάτες μας θα τρέφουν δικαιωματικά μόνο εμάς και όχι τους νεροχύτες γείτονες που ταλαιπωρήθηκαν τόσα χρόνια εν μέσω ορατού και αοράτου. Μπερδεύτηκα και πάλι. Ξεσκόνισα τη γυάλα μου. Έριξα μέσα και άλλη άμμο , άπλωσα την ασημένια ουρά μου και ξάπλωσα φαρδιά πλατιά περιμένοντας τον κυβερνήτη μου να ταράξει τα νερά. Κουράστηκα κομματάκι να του κλέβω την τρίαινα. Μπλέκεται το μαλλί με την περικεφαλαία , η τρίαινα με την κουκουβάγια , η σοφία με το ροζ , το τακούνι με το βατραχοπέδιλο, ο μανδύας με τα ψαρίσια πόδια. Μήπως πρέπει να ανησυχήσω που ανησυχώ; Μήπως θα ήταν πρέπον να κάτσω στα αυγά μου , να βάψω τα νύχια μου , να πετάξω και τέσσερα τατουάζ της θλίψης , να πετάξω και όσο μυαλό μου χάρισε ο πατέρας Δίας, και να κακαρίζω τα μελλούμενα; Μήπως θα ήταν πρέπον να λιώσω την ασπίδα , να παραιτηθώ από κάθε μάχη ,κάθε χαμένο έρωτα , κάθε φιλί του πόθου , κάθε αρχή της νιότης; Μήπως θα ήταν σωστό πια να μισήσω , να κλείσω τις πόρτες , να αράξω στο πεζοδρόμιο , να ρίξω τους κάβους , να λιώσω τα θέλω;

Δεκαπέντε. Όμικρον. Όπως , Ότι σε πόνεσε μπορεί να σε πονέσει ξανά. Όπως, Όρμα και όπου σε βγάλει. Όπως, Ότι θες...μπορείς. Ότι αγγίζεις ,είναι εδώ. Όλα ή τίποτα.Όπως, Όμοιος Ομοίω αεί πελάζει...

Μήπως θα ήταν πρέπον να ρίξω και άλλο τσίπουρο στη γυάλα μου; Και μπλουζ ντελούξ μου μ’αρέσει. Να γλύφω τα δάχτυλα μου , μέχρι να γίνει ο γλυκάνισος γκουρμέ δείπνο αθανασίας. Να τιγκάρω τα αυτιά μου μπάσσο , μέχρι ο ήλιος να λούσει τις πρωτοχρονιές μου. Να ξυπνήσω όπως γελούν οι εραστές. Σούρουπο δυαδικό σε δεκαδικό πανηγύρι. Να μου φιλήσεις το χέρι όπως το άλλο χαϊδεύει το πρόσωπο. Το δύο μου κρατάς. Φύλαξέ το. Έστω και άφιλτρο. Στο χορό των φράκταλ δεν έχει σημασία ποιός χάνει τα βήματα. Αρκεί η μυρωδιά της μνήμης. Που αγαπάει. Απλά , απόλυτα, αληθινά.

Αποφάσισα αυτό το ποστ να είναι χαρούμενο.Θα γράψω για το πόσο ευτυχισμένη υπήρξα αυτές τις μέρες που ξανάρχισα να δουλεύω , που κατάφερα να πάρω εκείνες τις γόβες , που έκανα σέρβις στο μίκρα, που έβαλα τάξη στο χάος της βιβλιοθήκης , που μου πέτυχε η βαφή , που έπεσε η πρώτη σταγόνα βροχής και σκότωσε το καλοκαίρι , που δεν μου χάλασαν τα νύχια , που η κόρη μου αποφάσισε να χαρίσει 5 από τις μελαχροινές μπάρμπι που είχαμε υιοθετήσει (μαζί με ένα μπαούλο ρούχα και αξεσουάρ) , που δεν πήγα σε κάποια κηδεία τις τελευταίες 10 μέρες , που –επιτέλους – μετακομίζουν οι αποκάτω , που ο γιός μου σταθεροποιήθηκε για τρεις μέρες σε μία κοπέλα. Είναι και άλλα «που»...μα φοβάμαι πως από την πολύ ευτυχία θα αρχίσω να ουρλιάζω. Μήπως είναι καλύτερα να συνεχίσω να καθαρίζω τα μπουριά εν όψει χειμώνα; Μήπως είναι καλύτερα να πάψω να γκρινιάζω; Από την άλλη ποιόν ενοχλώ όταν τρώω τις καταθλιψάρες μου; Πειράζει που δεν μπορώ να είμαι απόλυτα ευγνώμων για όλα τα καλά και τα άσχημα που ζω; Που θέλω πιο πολλά; Χμμμμ και τα αξίζω κιόλας! Μου τα χρωστάνε! Να γλεντήσει ένα βράδυ η καρδιά και να ξυπνήσει καινούρια. Να σταματήσουν επιτέλους να καταστρέφουν τον μοναδικό πλανήτη που έχει σοκολάτα. Να μείνω στην αγκαλιά των παιδιών μου για πάνω από μια στιγμή αδυναμίας.Να γίνεις η άγκυρα που θα κρατάει τα πόδια μου στη στεριά – να γίνω τα φτερά που θα κρατάνε την καρδιά σου στα σύννεφα.Είναι στα αλήθεια η πιο παράξενη ζωή που έχω συναντήσει. Έχει σημασία τι θέλω; «....μ’αλλιώς η μοίρα το βουλήθη , πρέπει να στρίψεις σε μια κόχη»...Έστριψα και στρίβω και θα στρίψω όσες φορές χρειαστεί ακόμα..μα αυτή η τελεία πάνω στο μεγάλο ερωτηματικό που ζω..είναι άβολη και δεν μπορώ να ξαπλώσω. Θέλω να ξεκουραστώ. Θα περιμένω. Τρέμοντας κάτω από το λυκόφως. Περιμένοντας την αυγή.

Ρίξε ένα δαχτυλάκι ακόμα. Από το κόκκινο το καλό. Να γιορτάσουμε την αρχή της μέθης.Τη στιγμή της ανακύκλωσης. Την άνοιξη του χρόνου που ρυτίδιασε το νου. Στάξε μέλι , χυμούς και ανάσες. Στο όνομα της εφηβείας που τρέμει. Στο βωμό της θεάς που εκλιπαρεί. Για το χατήρι της. Για το ντέρτι του. Για όλες τις μέρες που νυχτώσανε δύσκολα. Και για εκείνες που ξημερώσανε στην αμμουδιά. Βάλε τα κρύσταλλα τα ακριβά. Εκείνα που παίζουν μουσική μόλις τα χαιδέψεις. Που μεταμορφώνουν το φως σε ύδωρ. Που κάνουν το κρασί να στενάζει. Εκείνα που στις σάλες συνοδεύουν γεύσεις και αρώματα. Φθηνά βεγγαλικά της νεόπλουτης ατραξιόν. Ακριβά αστέρια της αρχόντισας χορεύτριας. Γέμισε τα με λήθη και ευχή, έρωτα και φεγγάρια. Άστα να ξεχειλήσουν , να τραγουδήσουν την έμπνευση. Τη μούσα. Που δεν έμαθε ακόμα , πως θ’αγιάσει τις σκέψεις του. Ούτε πως θα βρει το δρόμο ν’ανασάνει στο στέρνο του. Ούτε τον τρόπο να αρπάξει ένα χαμόγελο μετά το νάμα. Και αν είμαστε αλλιώτικοι , μπορούμε ακόμα να μεθάμε. Στο πάρτυ της έλξης των ανόμοιων, τα όμοια ωχριούν. Υποκλίνονται και σωπαίνουν. Στη γιορτή της αποπλάνησης του νου, μόνο ο φόβος λείπει. Ανήμπορος μπροστά στο θαύμα της έναρξης , θυμώνει και φεύγει. Κανείς δεν μπορεί να γίνει τέλος στην τελεία. Ούτε καν ο πόνος.

Στάση πρώτη: Το μεγάλο, φρικτά λευκό κτίριο. Διάδρομοι που μυρίζουν αρρώστια και πόνος που ποτίζει τους τοίχους. Δέκα μέρες υπομονετικές και τρείς αγωνίας. Μάτια πρώην μπλέ της θάλασσας , νυν κουρασμένα του ξενυχτιού και της κρεπάλης. Πόδια στηριγμένα σε δεκανίκια και χέρια νήματα της μαριονέτας που κοιμήθηκε. Βεντάλια φωτός ορθάνοιχτη , τρία βήματα και μια αναπνοή μακρυά. Επιτέλους! Η στάση του τρόμου έμεινε πίσω.

Στάση δεύτερη: Αμοργός. Τι θα δω; Ποιό γαλάζιο θα με πάρει; Ποιό χρυσαφί θα με βάψει; Επτά σκαλοπάτια σε μια βαλίτσα μισογεμάτη κοχύλια. Λίγα ρούχα , πολλά αρώματα και ένα καλοκαίρι που θυμίζει βαρυχειμωνιά. Καράβι της Αμοργού ρακές θα φέρει και βότσαλα. Στο στέκι του Μιχάλη παρέλαση θα κάνουν οι μυρωδιές και οι αλμύρες.Επιτέλους! Η στάση του πόθου είναι κοντά.

Στάση τρίτη: Σε σένα στέκομαι δειλά. Παιδί τρομαγμένο. Ένα βήμα μπρος και δέκα πίσω. Αν κατέβω θα χαθώ , αν δειλιάσω θα σε χάσω. Την τύχη κάλεσα να πει, να ορίσει. Να γίνει ότι είναι να γεννεί,να γεννηθεί, να ανθίσει. Σφαίρα μαντική έγνεψε, πως πρέπει να βαδίσω,αν ξεφτίσει, θα φανεί. Το χρώμα θα αλλάξει. Επιτέλους! Η στάση του όρκου μίλησε.

Αγαπητή σταχτοπούτα,

Είμαι μια λάτρης των παραμυθιών. Είχα την τύχη να νανουρίζομαι στα χέρια της γιαγιάς , ακούγοντας ιστορίες και τραγούδια αλλόκοτα, για μάγισσες και ξωτικά , δράκους και πριγκηπέσσες. Είχα την τύχη να δοκιμάζω κρυφά τα γοβάκια της μαμάς μου και να φοράω το ψεύτικο στέμμα της χιονάτης αποφεύγοντας με τέχνη το δηλητηριασμένο μήλο της κακιάς μητριάς.Σε όλα τα παραμύθια που έμαθα νικητής ήταν η αγάπη που σαν ωραία κοιμωμένη ξυπνούσε καταμεσής του επεισοδίου και κατατρόπωνε το κακό, με ένα ξόρκι, ένα φιλί , ένα άγγιγμα. Είχα επίσης την τύχη να μάθω και άλλα παραμύθια διδακτικά, παραβολές και γρίφους που έμπλεκαν το μικρό μυαλουδάκι μου σε μυστικούς διαδρόμους και περάσματα σε άλλους κόσμους , απόκοσμους. Όλα αυτά τα δεδομένα είχαν έναν κοινό παρονομαστή. Τα επεξεργάστηκα στον σκληρό μου δίσκο πολλές φορές και άλλες έκανα restart, άλλες έκανα react. Η αέναη πάλη του καλού με το κακό , από καταβολής του κόσμου μου ,με παραξένευε και με έτρεφε. Μερικές φορές δεν ήξερα αν πρέπει να τοποθετήσω τον εαυτό μου με τους καλούς ή τους κακούς (εντάξει,υπάρχουν και οι άσχημοι..). Η φύση μας είναι και καλή και κακή ανάλογα τις περιστάσεις. Και εγώ βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν έμαθα καλά τα παραμύθια μου. Αν έμαθα καλά από τα παραμύθια μου. Δεν έχω καλή νεράϊδα να μου φτάξει chanel τουαλέτα για το χορό του πρίγκηπα, να μεταμορφώσει το micra σε porche.Δεν έχω βάτραχο , ούτε μήλο. Δεν έχω μονόκερο, ούτε μακρυά μαλλιά να τα κάνω σκάλα. Δεν γέμισα τα ρούχα μου με στάχτες. Δεν έχω γυάλινο γοβάκι χαμένο. Δεν φοβήθηκα την αγάπη, δεν τρόμαξα με το τέρας. Δεν περιμένω, δεν κοιμάμαι. Ζω.

Μετά τιμής,
Εκκρεμές.

Πόσο θα ήθελα να σπάσω αυτή την τελεία.Να τη λιώσω.Να τη φτύσω.Να ανοίξω αυτή τη ρωγμή λυσσομανώντας και να ξεχάσω εκεί μέσα όλες τις τελείες του κόσμου. Κάθε δισταγμό.Κάθε stop. Κάθε πισωγύρισμα ,κοίταγμα σε ότι πάτησες , κέρδισες ,άφησες ,γλύστρησε. Κάθε αναποφασιστικότητα. Κάθε κενό.Κάθε διακοπή. Να τρέξω πάνω στις γραμμές. Να γεμίσω τα πόδια μου ενέργεια, αργή κίνηση ακροβάτη. Να σκίσω αυτό το μόνιμο δάκρυ κάτω από το μάτι του Αρλεκίνου. Ντύθηκα τόσες φορές. Από τόσο νωρίς. Χτενίζω, κοιτάζω, βάφω, διορθώνω, σουλουπώνω, φιγουράρω , καθρεπτίζω, περπατώ , προσφέρω,τιμώ, πετώ και πετάω..Πετώ και ΠΕΤΑΩ! Τι να σε χρεώσω ψυχή που δεν κρύβεσαι ,που δεν χωράς και δεν με χωράς;Τι να χρεώσω στις ανάσες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σκαλιά ,ακούραστα ως τώρα;Μέσα-έξω πόνος. Μέσα-έξω ύπαρξη. Μέσα- έξω νότες. Μέσα-έξω αύρα, βλέπω, θέλω ,αισθήσεις, ταξίδια σε ότι δεν μπορώ (και δεν θέλω) να αποδείξω. Τι μου είπες; Να ξαναβρώ τέμπο γιατί καθυστερώ τους υπόλοιπους; Ποιά είναι η διαφορά ενός πινέλου με το δοξάρι;

Είχα καιρό να πιάσω πληκτρολόγιο στα χέρια μου. Με μια γρήγορη ματιά παρατήρησα πως το άλφα είχε μετακομίσει κοντά στο βήτα και με μπέρδεψε. Ανακατατάξεις πρόσεξα και στα άλλα γράμματα και διέκρινα μια τάση επαναστατική. Οι λέξεις που ήθελα να γράψω αρνούνταν να μπουν σε σειρά και έκαναν του κεφαλιού τους. Κάπου ανάμεσα χώνονταν και αριθμοί , σύμβολα και μερικές γραφικές παραστάσεις. Εκείνο που ήταν το πιο παράξενο απ’όλα , ήταν πως ξαφνικά εμφανίστηκαν οικονομετρικά μοντέλα και χρονοσειρές. Ορκίζομαι πως αυτά δεν τα είχα υπολογίσει. Ανατροπές παρατηρήθηκαν και στις καιρικές συνθήκες. Μια κρύο , μια ζέστη , μια αέρας , μια άπνoια. Και, τέλος , παρουσιάστηκε μια σημαντική αύξηση των τιμών του γέλιου στο χρηματιστήριο συναισθηματικών αξιών. Μέσα σε όλη αυτή την αταξία , φάνηκε μια λογική τάξη πραγμάτων και άφησα τον εαυτό μου να παρατηρήσει την εξέλιξη του φαινομένου. Άφησα να μην ξέρω πως λύνεται ένα χθες , ένα εξαρτάται , το αίνιγμα των ασυμπτώτων. Lucky me. Είμαι εδώ , ζωντανή στη ζωή , στη γλύκα. Δεν παρατηρώ απλά, βλέπω βαθιά. Πίσω από το ποίημα της ορθής γωνίας, πέρα από το χρονοθέατρο που παίζεται.Έν αρχή ήν το ταξίδι. Είμαι έτοιμη.

Τα καινούρια παπούτσια του χορού δεν με στενεύουν. Θεριεύουν τα βήματά μου ανάλαφρα, σαν το βάλς της πεταλούδας από λουλούδι σε λουλούδι. Η πίστα άδεια και γεμάτη μαζί. Μορφές τριγύρω λικνίζονται σε δικούς τους ρυθμούς. Τα ζεστά χνώτα ποτίζουν το καλογυαλισμένο πάτωμα. Και ανάμεσα ξεχωρίζουν δυό μάτια σμαραγδένια , πόλος δύναμης και πηγή έρωτα. Δυό χείλη που κοκκίνησαν όταν είπαν τη λέξη ‘’μαζί’’.

Ο νόμος της έλξης. Σαφής ,ρητός και κατηγορηματικός. Κάτι σαν αυτά που έχει πει εκείνος ο Κοέλο που καμιά εκτίμηση δεν τον έχω γιατί ολονών το σύμπαν συνομωτεί και μόνο το δικό μου κάθεται στα αυγά του. Λέει λοιπόν με σαφήνεια , πως υπάρχει κάτι σαν αλληλεπίδραση της κάθε οντότητας με το σύμπαν. Δηλαδή , είμαστε εκεί που εμείς οι ίδιοι τοποθετούμε τον εαυτό μας. Αν βλέπουμε για παράδειγμα ένα σωρό από χρέη να έχουν βγάλει ποδαράκια και να μας κυνηγούν, και τίποτα πέρα από αυτό, τότε αυτό ακριβώς αντιλαμβάνεται και το σύμπαν , με αποτέλεσμα να μη σταυρώνουμε φράγκο. Αν έχουμε φορέσει την ταμπέλα του γκρινιάρη,μοναχικού,παράξενου ταξιδιώτη της ζωής που είναι μπακούρι και καλά από επιλογή,εεε μια ζωή μπακούρια θα μείνουμε γιατί οι κεραίες του σύμπαντος είναι καλά υψωμένες και αντιλαμβάνονται τα πάντα.

Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα που υποδηλώνουν πως παίζει να στέκει αυτή η θεωρία...βέβαια είναι λεπτή η γραμμή που τη χωρίζει από την άλλη θεωρία που λέει ‘’τα γράφω όλα στα παλιά μου τα παπούτσια και περιμένω να σκάσει μύτη ο χοντρός άγιος με τα δώρα’’.Βασικά δεν ξέρω αν το σύμπαν έχει χρόνο να ασχοληθεί με τον καθένα ξεχωριστά , και με όλους μαζί..αν έχει χρόνο να κάνει συνδυασμούς και τσαχπινιές...αλλά όλο αυτό μου θυμίζει το ‘’όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια , ο θεός γελάει.’’. Από την άλλη.... η πτωχή μου εμπειρία έχει δείξει πως αν δεν έχεις υψηλούς στόχους , η ζωή θα σε ξεχάσει .Μ’αυτά και μ’αυτά μπερδεύτηκα πάλι. Γιατί δεν μπορεί όλα να είναι προγραμματισμένα και φυσικά δεν μπορεί όλα να αφήνονται στην τύχη τους.

Το θέμα είναι να μπορεί κάποιος να καταλάβει ποιά στιγμή είναι κατάλληλη...ποιός (συν)άνθρωπος είναι κατάλληλος..ποιά δουλειά είναι κατάλληλη...για να είναι το επίπεδο της καλής διάθεσης πάντα ανεβασμένο.Γιατί όσο το διαθεσόμετρο είναι σε max τιμές, τουλάχιστον πέφτεις με στυλ.Ε , μετά , αργά ή γρήγορα σηκώνεσαι. Αν έχεις και ένα χέρι ακόμα καλύτερα, διαφορετικά πιάνεσαι από το κοντινότερο αντικείμενο και παίρνεις την ενέργειά του. Το πιο ανεβαστικό βέβαια είναι εκείνο το χαπάκι που αλλάζει όλο τον κόσμο σου σε μια στιγμή και με μια μόνο δόση. Που δεν χρειάζεται συνταγή γιατρού , ούτε να έχεις φάει καλά πριν. Που σου φοράει εκείνο το χαζοχαρούμενο χαμόγελο. Που σε εθίζει σε τρυφερά και όμορφα πράγματα , σε ταξιδεύει σε νιρβάνα κάθε στιγμή. Που σου στερεί τον ύπνο , αλλά δεν σου χρεώνει μαύρους κύκλους. Που ζεσταίνει τα πόδια σου και ζωγραφίζει τον καθρέπτη σου. Που ακόμα και αν πάθεις overdose , δεν πεθαίνεις..αναπνέεις πιο δυνατά από πριν...Ζεις!

Αυτές οι μέρες στον τόπο μου είναι παράξενες. Τις περιμένουμε , όπως τα μικρά παιδιά περιμένουν τη σχολική εκδρομή , την κοπάνα, το διάλειμμα. Οι στολές μας πολύχρωμες, τα υλικά φτηνά, κατασκευές από το τίποτα. Οι νύχτες μας τελειώνουν όταν βγεί ο ήλιος, και περιμένουμε μετά τον πρώτο δυνατό καφέ να φάμε ζεστούς λουκουμάδες στον φάρο. Ο καιρός δεν μας πτόησε ποτέ , ούτε η κούραση.
Αυτό που για κάποιους είναι κρεπάλη, για μας είναι πολιτισμός. Είναι σάτυρα, είναι έμπνευση ,δημιουργία, επανάσταση. Είμαστε οι επίσημοι κουκουλοφόροι της διασκέδασης. Χωρίς μέτρο στην μέθη , στην παρακμή , στην απόλαυση. Στην πόλη θα έρθει η Έφη Θώδη , Ο Γιώργος Μάγκας με το επιτελείο του, ενδεχομένως και η Στέλλα Μπεζαντάκου να μας τιμήσει με την παρουσία της. Τα μαγαζιά θα γεμίσουν ασφυκτικά , οι δρόμοι θα πλημμυρίσουν ερασιτέχνες χορευτές, τα σπίτια θα γίνουν αυτοσχέδιες disco rooms. Πολιτισμός.
Οι θεούσοι λένε πως είμαστε διαολεμένοι και τιμούμε τον Διόνυσο , οι μίζεροι λένε πως χαλάμε τα λεφτά της πόλης σε χαζομάρες και δεν τα δίνουμε στους φτωχούς, οι κακομοίρηδες λένε πως απλά είμαστε επιδειξίες. Εμείς επιμένουμε πως απλά τιμούμε το ..μια ζωή την έχουμε... Γιατί τα κόψαμε σχεδόν όλα...ταξίδια, εκδρομές, ανοίγματα στη δουλειά, το τσιγάρο (όπου να’ναι) , το ποτό- άντε και μερικοί έχουν κόψει και κάτι άλλο. Μας έχει μείνει μιζέρια και γκρίνια. Τι πειράζει ,μια φορά το χρόνο να ξεχνάμε λίγο τον καθημερινό μαραθώνιο; Να ξεχνάμε που δεν έχουν ρευστό οι τράπεζες, που το κράτος μας πίνει το αίμα με το καλαμάκι ,αργά και βασανιστικά. Τι πειράζει λίγη παρακμή , τι πειράζει το φλέρτ στους δρόμους; Η ερωτική ατμόσφαιρα; Το παιχνίδι; Ο χορός;
Στην προσπάθειά μας να γίνουμε ή να δείχνουμε πολιτισμένοι και σοβαροί , χάσαμε τις μικρές εκείνες χαρές που μας έδιναν αφορμή για φυγή.Σηκώσαμε επιδεικτικά το δάκτυλο στα φτηνά , και το παίξαμε κουλτουριάρηδες και δήθεν. Παρασυρθήκαμε από την καθημερινή τρέλα , τις μπουντουνιέρες του σαμιαμίδη και τον καιρό της πετραδούλας και ξεχάσαμε πως φτηνή είναι και η όπερα όταν δεν μπορείς να δακρύσεις στο άκουσμά της. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη σιωπή και τη φωνή , στο βουνό και τη θάλασσα, να διαβάζουν ποίηση και κόμικς, να χαίρονται και στα μπουζούκια και στο μέγαρο. Να γουστάρουν κάθε στιγμή ότι κάνουν...να το κάνουν με πάθος....Σήμερα!
Τώρα. Ότι είναι να κάνεις, κάντο τώρα...Μακρυά από κριτές , επικριτές και πικρόχολους. Βγες, χόρεψε, φλέρταρε, πες αυτό που έχεις να πεις...τώρα...μπορεί να μην έχεις άλλη ευκαιρία...

Έρωτας:
Οι αρχαίοι Έλληνες του έβαλαν φτερά για ταχύτατη μετακίνηση από καρδιά σε καρδιά, του έδωσαν και βέλη για να τραυματίζει ανεπιστρεπτί τα θύματά του.Ως καρπός απαγορευμένης σχέσης , είναι πονηρός και παθιασμένος. Και το κόνσεπτ ολοκληρώνεται με τη μεταμόρφωσή σου σε αγάπη και αφοσίωση. Εξαιτίας της σφοδρής επίδρασής του ,μερικές φορές μετονομάζεται σε καψούρα και αντιμετωπίζεται σαν ασθένεια.Η ίαση είναι δύσκολη και απαιτεί βαριά ποτά,βαριά τσιγάρα , βαριά λαϊκά τραγούδια , μια ντουζίνα softex και καλούς φίλους που έχουν αποτοξινωθεί. Πως καταλαβαίνει κάποιος πως είναι ερωτευμένος; Κυρίως από τις πεταλούδες στο στομάχι. Έπειτα, αφηρημάδα, ανορεξία , το σύνδρομο ‘’κολλάω στο τηλέφωνο μέχρι να κάνει ντριν’’ , από τη συχνή κυκλοθυμική διάθεση και φυσικά από το γεγονός πως οποιοδήποτε τραγούδι ακούσουμε,νομίζουμε πως γράφτηκε για μας.
Είμαστε ο μοναδικός λαός που έχουμε άλλη λέξη για τον έρωτα και άλλη για την αγάπη . Θέλοντας να τονίσουμε πως πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα.Και ως συναίσθημα ενώ το ένα φθίνει εκθετικά , το άλλο είναι συνάρτηση γνησίως αύξουσα. Που σημαίνει πως μπορεί κάποιος με τον οποίο είμαστε σφοδρά ερωτευμένοι κάποτε , να έχει μεν μια θέση στην καρδιά μας ,αλλά όχι και στο ερωτικό μας βαρόμετρο.
Πάντως σήμερα, είναι μια ξεχωριστή ημέρα. Αν βγεις μια βόλτα στους δρόμους της πόλης και αν ανοίξεις star, θα δεις παντού γιορτινές-κατακόκκινες καρδούλες...Λες και έβρεξε έρωτα και πότισαν οι δρόμοι. Το βράδυ , οι συνήθεις ύποπτοι –οι ερωτευμένοι , κυκλοφορούν χέρι-χέρι, στολισμένοι, χαμογελαστοί, με το λουλουδικό τους, την καρτούλα τους..το κάτι τις τους , με το ‘’σ’αγαπάω-μωρό-μου-πότε θα έρθεις στον μπαμπά μου’’ βλέμμα των κοριτσιών και το ‘’ άντε να τελιώνουμε-με τις καρδούλες- και να κάνουμε κάτι χρήσιμο’’ βλέμμα των κυρίων. Η μεγαλύτερη πλάκα είναι όταν οι άντρες διαλέγουν εσώρουχα για τις κοπέλες τους, περιγράφουν με τα χέρια το μέγεθος του στήθους , διαλέγουν ότι πιο kinky φαντασιωθούν , νομίζοντας πως θα της αρέσει κιόλας....Οι δε κοπέλες , ότι βρει σε αρκουδοκουκλάκι μεγέθους xl , ή σε boxeraki (κολλητό ή άνετο-δεν το πολυψάχνουν-αρκεί να είναι μάρκα) , είναι το ιδανικό δώρο για μια τέτοια μέρα. Δηλαδή,ότι να’ναι. Έχουν παρατηρηθεί και φαινόμενα όπου τα μπακούρια-ανεξαρτήτως φύλου, στέλνουν δώρο στους εαυτούς τους, για να παρηγορηθούν όπως και μερικές που περιμένουν τον πρίγκηπα με το άσπρο άλογο και την ανθοδέσμη ,χωρίς να ανοίξουν τα στραβά τους να δουν πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από αυτές.
Οι πιο πολλοί πάντως περνάμε ανώδυνα τη μέρα αυτή,εκτός και μας έχει αφήσει κάποιο κουσούρι.Για μένα προσωπικά,αποτελεί μια κακή μνήμη, αφενός γιατί αυτή την αποφράδα ημέρα γνώρισα τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου –που εξελίχθηκε σε μεγάλη αποτυχία...και αφετέρου γιατί μια τέτοια μέρα σιχάθηκα τα λουλούδια ,που αποτέλεσαν δώρο κάλυψης μαλακίας και όχι έκφραση αγάπης,σκέψης, εκτίμησης..Από τότε..ούτε τσουκνίδα δε θέλω να βλέπω...Μπορεί τελικά να μου έχει αφήσει κουσούρι όλο αυτό..δεν ξέρω.Πάντως ,μου λείπουν οι πεταλούδες στο στομάχι...μου λείπει ο έρωτας , όπως όταν είσαι άρρωστος , πίνεις όλη μέρα τσάι και τρώς νερόβραστες σούπες..και σου λείπει μια ζεστή σοκολάτα, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, μια βόλτα στη θάλασσα...