Ο νόμος της έλξης. Σαφής ,ρητός και κατηγορηματικός. Κάτι σαν αυτά που έχει πει εκείνος ο Κοέλο που καμιά εκτίμηση δεν τον έχω γιατί ολονών το σύμπαν συνομωτεί και μόνο το δικό μου κάθεται στα αυγά του. Λέει λοιπόν με σαφήνεια , πως υπάρχει κάτι σαν αλληλεπίδραση της κάθε οντότητας με το σύμπαν. Δηλαδή , είμαστε εκεί που εμείς οι ίδιοι τοποθετούμε τον εαυτό μας. Αν βλέπουμε για παράδειγμα ένα σωρό από χρέη να έχουν βγάλει ποδαράκια και να μας κυνηγούν, και τίποτα πέρα από αυτό, τότε αυτό ακριβώς αντιλαμβάνεται και το σύμπαν , με αποτέλεσμα να μη σταυρώνουμε φράγκο. Αν έχουμε φορέσει την ταμπέλα του γκρινιάρη,μοναχικού,παράξενου ταξιδιώτη της ζωής που είναι μπακούρι και καλά από επιλογή,εεε μια ζωή μπακούρια θα μείνουμε γιατί οι κεραίες του σύμπαντος είναι καλά υψωμένες και αντιλαμβάνονται τα πάντα.

Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα που υποδηλώνουν πως παίζει να στέκει αυτή η θεωρία...βέβαια είναι λεπτή η γραμμή που τη χωρίζει από την άλλη θεωρία που λέει ‘’τα γράφω όλα στα παλιά μου τα παπούτσια και περιμένω να σκάσει μύτη ο χοντρός άγιος με τα δώρα’’.Βασικά δεν ξέρω αν το σύμπαν έχει χρόνο να ασχοληθεί με τον καθένα ξεχωριστά , και με όλους μαζί..αν έχει χρόνο να κάνει συνδυασμούς και τσαχπινιές...αλλά όλο αυτό μου θυμίζει το ‘’όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια , ο θεός γελάει.’’. Από την άλλη.... η πτωχή μου εμπειρία έχει δείξει πως αν δεν έχεις υψηλούς στόχους , η ζωή θα σε ξεχάσει .Μ’αυτά και μ’αυτά μπερδεύτηκα πάλι. Γιατί δεν μπορεί όλα να είναι προγραμματισμένα και φυσικά δεν μπορεί όλα να αφήνονται στην τύχη τους.

Το θέμα είναι να μπορεί κάποιος να καταλάβει ποιά στιγμή είναι κατάλληλη...ποιός (συν)άνθρωπος είναι κατάλληλος..ποιά δουλειά είναι κατάλληλη...για να είναι το επίπεδο της καλής διάθεσης πάντα ανεβασμένο.Γιατί όσο το διαθεσόμετρο είναι σε max τιμές, τουλάχιστον πέφτεις με στυλ.Ε , μετά , αργά ή γρήγορα σηκώνεσαι. Αν έχεις και ένα χέρι ακόμα καλύτερα, διαφορετικά πιάνεσαι από το κοντινότερο αντικείμενο και παίρνεις την ενέργειά του. Το πιο ανεβαστικό βέβαια είναι εκείνο το χαπάκι που αλλάζει όλο τον κόσμο σου σε μια στιγμή και με μια μόνο δόση. Που δεν χρειάζεται συνταγή γιατρού , ούτε να έχεις φάει καλά πριν. Που σου φοράει εκείνο το χαζοχαρούμενο χαμόγελο. Που σε εθίζει σε τρυφερά και όμορφα πράγματα , σε ταξιδεύει σε νιρβάνα κάθε στιγμή. Που σου στερεί τον ύπνο , αλλά δεν σου χρεώνει μαύρους κύκλους. Που ζεσταίνει τα πόδια σου και ζωγραφίζει τον καθρέπτη σου. Που ακόμα και αν πάθεις overdose , δεν πεθαίνεις..αναπνέεις πιο δυνατά από πριν...Ζεις!

Ειδικεύτηκε στα μαθηματικά. Το 1994 τιμήθηκε με το Νόμπελ Οικονομίας- για τα μεγαλοφυή θεωρήματα που απέδειξε στη Θεωρία παιγνίων. Βυθίστηκε για ένα τέταρτο του αιώνα στη μελέτη της σχιζοφρένειας, από την οποία έπασχε και ο γιος του. Απαθανατίστηκε από τον Ράσελ Κρόου στον Υπέροχο Ανθρωπο. Και τώρα προσπαθεί να εξηγήσει την κρίση.

Κάθε πρωί, ακόμη και τώρα που έχει φτάσει 81 ετών, ο John Nash ακολουθεί μια ιεροτελεστία: αναζητεί στον υπολογιστή του τις τιμές των πρώτων υλών, διαβάζει τη New York Times και περιτρέχει το site του ΒΒC, που είναι το αγαπημένο του γιατί προσφέρει μια παγκόσμια, και όχι αμερικανική, εικόνα για τον κόσμο. Τον τελευταίο καιρό τρώει ακόμη περισσότερες ώρες στο Διαδίκτυο, προσπαθώντας να καταλάβει τα αίτια της οικονομικής κρίσης. Δεν του φτάνει η εξήγηση που έχει να κάνει με τα δάνεια υψηλού κινδύνου και την έκρηξη της φούσκας των ακινήτων. Και ασφαλώς αρνείται να επιρρίψει την ευθύνη σ΄ αυτό που αγαπά περισσότερο, τα μαθηματικά. «Δεν οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος του γκρεμού οι μαθηματικοί που δημιουργούν όλο και πιο σύνθετα μοντέλα για να χρησιμοποιηθούν ως οικονομικά εργαλεία», λέει σε συνέντευξή του στη Ρεπούμπλικα. «Η ευθύνη ανήκει σ΄ αυτούς που τα χρησιμοποίησαν με τρόπο παράλογο και άπληστο. Και τώρα έχουμε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο όπου κάθε πράγμα παρασέρνει τα υπόλοιπα».

Ο Nash συμφωνεί με το πακέτο στήριξης της οικονομίας που ανακοίνωσε ο Ομπάμα, καθώς στηρίζεται σε δύο ορθά από θεωρητική άποψη στοιχεία: τα επιδόματα ανεργίας και τα δημόσια έργα. Δεν μπορεί να αποκλείσει μάλιστα ότι στην επιδείνωση της κρίσης συμβάλλουν και κάποιοι πλούσιοι και ισχυροί της παγκόσμιας οικονομίας που δεν είναι ικανοποιημένοι με την εκλογή του Ομπάμα και την πολιτική που ακολουθεί. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί παρά να βρεθεί μια καινούργια ισορροπία, που θα βρίσκεται όμως μοιραία σε χαμηλότερα επίπεδα από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Πρόκειται ουσιαστικά για την άλλη όψη της Θεωρίας των Παιγνίων: εκεί, ο Αμερικανός μαθηματικός είχε ξεκινήσει από την υπόθεση ότι όλοι οι παίκτες μπορούν να κερδίσουν, ενώ εδώ διαπιστώνει ότι όλοι μπορούν θαυμάσια να χάσουν. Όπως λέει ένα παλιό αγγλικό ρητό, φυσά ένας παράξενος άνεμος, που δεν κουβαλά μαζί του τίποτα καλό. «Σώζοντας τον κόσμο με τους αριθμούς»: αυτός είναι ο φιλόδοξος τίτλος της διάλεξης που θα δώσει την ερχόμενη εβδομάδα ο Νας στο Φεστιβάλ Μαθηματικών της Ρώμης – που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τον Ιταλό μαθηματικό Piergiorgio Odifreddi. Όταν είσαι βυθισμένος στα μαθηματικά- τονίζει - βλέπεις τον κόσμο μ΄ άλλο μάτι. Ίδια βλέπεις τη Γη άμα την παρατηρείς από το Διάστημα κι από το παράθυρο; Ίσως έτσι να εξηγείται η επιστροφή των μαθηματικών στο προσκήνιο.

Τα μαθηματικά είναι το κλειδί. Το είχε εκφράσει με σαφήνεια ο Γαλιλαίος:
«Φιλοσοφία είναι γραμμένη σ’αυτό το σπουδαίο βιβλίο που είναι διαρκώς ανοιχτό μπροστά στα μάτια μας (εννοώ το σύμπαν ) , αλλά δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε εάν δεν μάθουμε πρώτα να κατανοούμε τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο και να αναγνωρίζουμε τους χαρακτήρες της. Είναι γραμμένο στη μαθηματική γλώσσα και οι χαρακτήρες της είναι τρίγωνα ,κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα.Χωρίς αυτά τα μέσα , είναι ανθρωπίνως αδύνατο να κατανοήσουμε έστω και μια λέξη του.Χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μια μάταιη περιπλάνηση σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο.»

Πόσο κοντά είμαστε σε μια τέτοια διαπίστωση; Πόσο κοντά είναι η διαπίστωση αυτή με τη σχιζοφρένεια; Αν ,πράγματι , τα μαθηματικά είναι το κλειδί, γιατί πρέπει να βγείς από το «σώμα» σου, να «αρνηθείς» το προφανές , τον κόσμο μέσα στον οποίο κινείσαι , για να βιώσεις μια τέτοια φανταστική πραγματικότητα; Το κλειδί είναι καλά κρυμμένο ,πίσω από σύμβολα και κωδικοποιημένες πληροφορίες και για κάποιους από μας , δεν θα υπάρξει ποτέ τάξη, παρά μόνο χάος...ή τρέλα....

Αυτές οι μέρες στον τόπο μου είναι παράξενες. Τις περιμένουμε , όπως τα μικρά παιδιά περιμένουν τη σχολική εκδρομή , την κοπάνα, το διάλειμμα. Οι στολές μας πολύχρωμες, τα υλικά φτηνά, κατασκευές από το τίποτα. Οι νύχτες μας τελειώνουν όταν βγεί ο ήλιος, και περιμένουμε μετά τον πρώτο δυνατό καφέ να φάμε ζεστούς λουκουμάδες στον φάρο. Ο καιρός δεν μας πτόησε ποτέ , ούτε η κούραση.
Αυτό που για κάποιους είναι κρεπάλη, για μας είναι πολιτισμός. Είναι σάτυρα, είναι έμπνευση ,δημιουργία, επανάσταση. Είμαστε οι επίσημοι κουκουλοφόροι της διασκέδασης. Χωρίς μέτρο στην μέθη , στην παρακμή , στην απόλαυση. Στην πόλη θα έρθει η Έφη Θώδη , Ο Γιώργος Μάγκας με το επιτελείο του, ενδεχομένως και η Στέλλα Μπεζαντάκου να μας τιμήσει με την παρουσία της. Τα μαγαζιά θα γεμίσουν ασφυκτικά , οι δρόμοι θα πλημμυρίσουν ερασιτέχνες χορευτές, τα σπίτια θα γίνουν αυτοσχέδιες disco rooms. Πολιτισμός.
Οι θεούσοι λένε πως είμαστε διαολεμένοι και τιμούμε τον Διόνυσο , οι μίζεροι λένε πως χαλάμε τα λεφτά της πόλης σε χαζομάρες και δεν τα δίνουμε στους φτωχούς, οι κακομοίρηδες λένε πως απλά είμαστε επιδειξίες. Εμείς επιμένουμε πως απλά τιμούμε το ..μια ζωή την έχουμε... Γιατί τα κόψαμε σχεδόν όλα...ταξίδια, εκδρομές, ανοίγματα στη δουλειά, το τσιγάρο (όπου να’ναι) , το ποτό- άντε και μερικοί έχουν κόψει και κάτι άλλο. Μας έχει μείνει μιζέρια και γκρίνια. Τι πειράζει ,μια φορά το χρόνο να ξεχνάμε λίγο τον καθημερινό μαραθώνιο; Να ξεχνάμε που δεν έχουν ρευστό οι τράπεζες, που το κράτος μας πίνει το αίμα με το καλαμάκι ,αργά και βασανιστικά. Τι πειράζει λίγη παρακμή , τι πειράζει το φλέρτ στους δρόμους; Η ερωτική ατμόσφαιρα; Το παιχνίδι; Ο χορός;
Στην προσπάθειά μας να γίνουμε ή να δείχνουμε πολιτισμένοι και σοβαροί , χάσαμε τις μικρές εκείνες χαρές που μας έδιναν αφορμή για φυγή.Σηκώσαμε επιδεικτικά το δάκτυλο στα φτηνά , και το παίξαμε κουλτουριάρηδες και δήθεν. Παρασυρθήκαμε από την καθημερινή τρέλα , τις μπουντουνιέρες του σαμιαμίδη και τον καιρό της πετραδούλας και ξεχάσαμε πως φτηνή είναι και η όπερα όταν δεν μπορείς να δακρύσεις στο άκουσμά της. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη σιωπή και τη φωνή , στο βουνό και τη θάλασσα, να διαβάζουν ποίηση και κόμικς, να χαίρονται και στα μπουζούκια και στο μέγαρο. Να γουστάρουν κάθε στιγμή ότι κάνουν...να το κάνουν με πάθος....Σήμερα!
Τώρα. Ότι είναι να κάνεις, κάντο τώρα...Μακρυά από κριτές , επικριτές και πικρόχολους. Βγες, χόρεψε, φλέρταρε, πες αυτό που έχεις να πεις...τώρα...μπορεί να μην έχεις άλλη ευκαιρία...

Άλλη μια γυναικομάζωξη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.Είναι από εκείνες τις συγκεντρώσεις που σκάνε από το πουθενά , που ξεκινούν μα τι-τραβάω-η-γυναίκα-ολημερίς γκρίνια,συνεχίζουν με μίνι μαλλιοτράβηγμα γιατί δεν προλάβαμε αγκέν τη νυχτερινή προβολή της ταινίας που ένα μήνα τώρα κανονίζουμε, προχωρούν σε οινοποσία,σχολιασμό των πεπραγμένων( το λεγόμενο κοινωνικό σχόλιο) και καταλήγουν σε βαθύ προβληματισμό.
Θέμα συζήτησης δεν προϋπάρχει, ούτε κατασκευάζεται για να κατασκευαστεί.Αφορμή για τα χθεσινά (ρεζιλίκια πράγματα) στάθηκε ένα άρθρο σε χαζογυναικείο περιοδικό, με τίτλο: «πως να γίνεις σκύλα». Ναι..ήταν κάτι σαν συνταγή ,με οδηγίες κλπ.Κεντρικός άξονας αυτής της «μελέτης» ήταν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν έγκυροι (?) μελετητές των σχέσεων πως οι άντρες προτιμούν τις αδίστακτες , τις δεν-χαμπαριάζω-σου λέω γκόμενες που βλέπουν στόχο, στήνουν ιστό , μεταμορφώνονται από γατούλες σε τίγρεις και τούμπαλιν μέχρι να βρουν στόχο..Γύρω από αυτόν τον κεντρικό άξονα αναπτύχθηκαν όλες οι δυνατές παράμετροι, και βγήκε το «πρόσωπο» (ή προσωπείο-όπως το πάρει κανείς) μιας γυναικείας συμπεριφοράς που , στην ουσία, αποτελεί το ιδεατό πρότυπο για την χαοτική εποχή που διανύουμε.
Οι αντιδράσεις της παρέας ,μπροστά στη συνταγή της επιτυχίας , ήταν έντονες. Κοινώς , παραλίγο να παίξουμε τις μπουνιές ,καθώς οι μεν τεχνοκράτισσες υποστήριζαν πως δεν υπάρχουν συνταγές που να ρυθμίζουν το on/off , ενώ οι πιο θεωρητικές –ας το πω...έριχναν και λίγο νερό στο κρασί τους. Τελικά συμφωνήσαμε, πως πράγματι ο πιο σκληρός (είτε είναι άντρας , είτε γυναίκα) επιβιώνει αλλά κάποια πράγματα μένουν σταθερά και απλά αλλάζουν οι αναλογίες. Ποιά είναι τα σταθερά; Εδώ βάλαμε όλο μας το ταλέντο και καταλήξαμε στο εξής επιμορφωτικό:
Υπάρχουν τέσσερα κλασσικά γυναικεία αρχέτυπα. Η μάρτυρας, που ανακαλύπτει μέσω του πόνου , την αυτο-άρνηση και κατ’επέκταση μέσω αυτής μαθαίνει τον εαυτό της. Η παρθένα( και δεν εννοώ ως προς τη σεξουαλικότητα) , η οποία υπάρχει μέσω της απόλυτης ανεξαρτησίας.Ό,τι μαθαίνει είναι αποτέλεσμα της ικανότητάς της να κουμαντάρει τον εαυτό της εντελώς μόνη.Η αγία..που βρίσκει τον αληθινό σκοπό της ζωής της στην άνευ όρων αγάπη ,στην ικανότητά της να δίνει χωρίς να περιμένει να πάρει κάτι πίσω.Η μάγισσα, που ψάχνει απόλυτη και ατελείωτη ικανοποίηση δίνοντας με αυτόν τον τρόπο νόημα στην ύπαρξή της.
So…τα πράγματα είναι απλά, για αυτό και είναι τόσο περίπλοκα.Αν πάρεις πιο πολύ witch…θα φαίνεσαι bitch.Αν πάρεις πιο πολύ martyr…θα φαίνεσαι victim.Έτσι είναι...διαφορετική ποσότητα από το κάθε υλικό...δίνει και διαφορετικό αποτέλεσμα.Η δε ποιότητα των ανθρώπων γενικότερα , αποτελεί ένα μίγμα από man’s quality, woman’s quality, child’s quality…ώστε να υπάρχει inner balance.
Βασικά , μπερδεύτηκα. Και θα έχεις δίκιο να μου πεις..»μα καλά...που την είδες την επιτυχία..αφού μπουρδουκώθηκες ,τρομάρα σου, ανάμεσα στις λέξεις;» Είναι αυτό το κακό – mathemagician κατάλοιπο που έχω, να μ αρέσει να χρησιμοποιώ το 100% της CPU του εγκεφάλου μου ακόμα και αν στην πορεία καίγονται κύτταρα. Επιβεβαιώνω με αυτόν τον τρόπο πως δεν είμαι φυτό , πως ακόμα έχω τη δύναμη να αναιρέσω και το πιο κατεστημένο cosmopolitan. Multiplexibility , θαρρώ το λένε αυτό.