Αποφάσισα αυτό το ποστ να είναι χαρούμενο.Θα γράψω για το πόσο ευτυχισμένη υπήρξα αυτές τις μέρες που ξανάρχισα να δουλεύω , που κατάφερα να πάρω εκείνες τις γόβες , που έκανα σέρβις στο μίκρα, που έβαλα τάξη στο χάος της βιβλιοθήκης , που μου πέτυχε η βαφή , που έπεσε η πρώτη σταγόνα βροχής και σκότωσε το καλοκαίρι , που δεν μου χάλασαν τα νύχια , που η κόρη μου αποφάσισε να χαρίσει 5 από τις μελαχροινές μπάρμπι που είχαμε υιοθετήσει (μαζί με ένα μπαούλο ρούχα και αξεσουάρ) , που δεν πήγα σε κάποια κηδεία τις τελευταίες 10 μέρες , που –επιτέλους – μετακομίζουν οι αποκάτω , που ο γιός μου σταθεροποιήθηκε για τρεις μέρες σε μία κοπέλα. Είναι και άλλα «που»...μα φοβάμαι πως από την πολύ ευτυχία θα αρχίσω να ουρλιάζω. Μήπως είναι καλύτερα να συνεχίσω να καθαρίζω τα μπουριά εν όψει χειμώνα; Μήπως είναι καλύτερα να πάψω να γκρινιάζω; Από την άλλη ποιόν ενοχλώ όταν τρώω τις καταθλιψάρες μου; Πειράζει που δεν μπορώ να είμαι απόλυτα ευγνώμων για όλα τα καλά και τα άσχημα που ζω; Που θέλω πιο πολλά; Χμμμμ και τα αξίζω κιόλας! Μου τα χρωστάνε! Να γλεντήσει ένα βράδυ η καρδιά και να ξυπνήσει καινούρια. Να σταματήσουν επιτέλους να καταστρέφουν τον μοναδικό πλανήτη που έχει σοκολάτα. Να μείνω στην αγκαλιά των παιδιών μου για πάνω από μια στιγμή αδυναμίας.Να γίνεις η άγκυρα που θα κρατάει τα πόδια μου στη στεριά – να γίνω τα φτερά που θα κρατάνε την καρδιά σου στα σύννεφα.Είναι στα αλήθεια η πιο παράξενη ζωή που έχω συναντήσει. Έχει σημασία τι θέλω; «....μ’αλλιώς η μοίρα το βουλήθη , πρέπει να στρίψεις σε μια κόχη»...Έστριψα και στρίβω και θα στρίψω όσες φορές χρειαστεί ακόμα..μα αυτή η τελεία πάνω στο μεγάλο ερωτηματικό που ζω..είναι άβολη και δεν μπορώ να ξαπλώσω. Θέλω να ξεκουραστώ. Θα περιμένω. Τρέμοντας κάτω από το λυκόφως. Περιμένοντας την αυγή.

Ναι καλά..εδώ που είμαι,αν καταφέρει να ανέβει αυτό το ποστ, θα είναι θαύμα. Με μια αργά τα ζα σύνδεση , ξέχασα τι σημαίνει σερφάρω, μπλογκάρω, και άλλα εις –άρω. Πάλι καλά που δουλεύει και το λάπτοπ αλλά και αυτό βλέπω να πεθαίνει. Η αλήθεια είναι πως τόσες μέρες δεν ένιωσα την ανάγκη να πω κάτι τις...ήμουν (και είμαι) μέσα στη γκρίνια all the time...κάτι τα λουλουδάκια, τα πουλάκια ,αυτή η (εκνευριστική μερικές φορές ) ησυχία , αυτό το κοκοράκι –ξυπνητήρι που κάθε που χάραζε μας ξεκούφαινε,και το ονειρευόμουν στην κατσαρόλα κοκκινιστό..εεε όλα αυτά μαζί..συνέθεσαν ένα σκηνικό παραδεισένιο και δεν είμαι συνηθισμένη...

Μα καλά –κυρά μου- κόλαση δε θες, παράδεισο δε θες....τι κέρατα θες για να είσαι ικανοποιημένη; Εντάξει, μόλις έφτιαχνα τις βαλίτσες (κλασσική γυναίκα –πήρα μαζί μου ότι είχα και δεν είχα) σκεφτόμουν πόσο χρειάζομαι την ηρεμία του χωριού..να ξυπνάς και να μυρίζεις φύση..να πρασινίζεις, να ροδοκοκκινίζουν τα μάγουλά σου, να κοιμάσαι με τις κότες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) , να παίρνεις τη λίμο και να τρέχεις για εξερεύνηση στις αμμουδιές ,να ανοίγεις την οροφή και να μαζεύεις ήλιο...να βρέχεις τα πόδια σου στη θάλασσα...Μετά τις δυό πρώτες μέρες..άρχισα να ανεβάζω θερμοκρασία...Δεν χωρούσα πουθενά...Ήθελα τη φασαρία ,το χαμό , τη βαβούρα. Ήθελα να βρεθώ πάλι στη γνωστή μου και αγαπημένη «κόλαση» , με τα deadlines..με τα πειράματά μου , τις γραφικές μου παραστάσεις, τους μαθητές μου, τις κιμωλίες μου....Το βράδυ ηρεμούσα και πάλι επιζητούσα την ησυχία...Το πρωί έβραζε το αίμα μου και ήθελα να κάνω κάτι! Μέχρι και η τεμπελιά θέλει τέχνη τελικά...

Αυτό που θαυμάζω σε μένα πάρα πολύ , είναι η σταθερότητά μου. Ίσως ήταν και οι μέρες τέτοιες που έμεινα πολλή ώρα με τον εαυτό μου και τόνε βαρέθηκα ή με βαρέθηκε-δεν ξέρω. Μπορεί και να τον είδα λίγο καλύτερα( πως λέμε : το κοίταξα καλά καλά και σού’ μοιαζε στη μούρη..αυτό ακριβώς). Μπορεί και να είχα σφυγμομετρήσει λάθος τις ανάγκες του. Μπορεί να είμαι εκτός κλίματος (γενικά το παθαίνω στις γιορτές τελευταία). Μπορεί εκείνος ο θάνατος να μου κόστισε περισσότερο από όσο νομίζω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Μπορεί να ταλαντεύομαι ανάμεσα στην κόλαση και τον παράδεισό μου, μα συναντώ τα τοπικά μέγιστα και ελάχιστά μου πολλάκις...μέχρι να βρω τα ολικά.

Εν μέσω προσευχής-κατάνυξης-νηστείας , τσουπ πετάγομαι και εγώ που τον Θεό μου δεν έχω γιατί κάπου με ξέχασε,τόνε ξέχασα και εγώ. Πολλές ευχές για καλό ψήσιμο, πολλές οδηγίες για το ορθό σούβλισμα, πολλά δάκρυα για μια ανάσταση που δεν έρχεται , πολλά χαμόγελα για μια σταύρωση που δεν έχει τελειωμό και μας αρέσει κιόλας, πολλές διαφημίσεις για λαμπάδες μπάρμπι με φουλ έξτρα αξεσουάρ ,πολλές νέες κολεξιόν για κάθε εκκλησιαστική πασαρέλα, πολλοί celebrity προορισμοί και από την άλλη , λίγο φως που ξέμεινε στις καρδιές , λίγη αγάπη που περίσσεψε , λίγος πόνος για τους πονεμένους, λίγο ξόδεμα νοιαξίματος.

Μόνο μια ευχή έχω. Τη λέω και έφυγα γιατί δεν ταιριάζω με το κόνσεπτ. Το ξέρω δηλαδή. Μια ευχή σε αυτούς που με σταύρωσαν και δε με ρώτησαν αν τα καρφιά τρύπησαν όχι μόνο τη σάρκα,μα και την ψυχή, σας αγνοώ ρε...η ψυχή μου είναι διάφανη πια..αλώβητη...Μια ευχή και σε αυτούς που είναι εδώ...σε κάθε σταύρωση, σε κάθε ανάστασή μου...το φως που μου δώσατε είναι πολύ, και έχω απόθεμα να επιστρέψω....να επιτρέψω να γεννήσει ,να λάμψει , να γεμίσει το χώρο,το σύμπαν, το άπειρο....

Παράκληση-Παρατήρηση: Προτιμώ λαμπάδα Bob Marley , με δώρα λευκό t-shirt με print μαριχουάνα και ένα μπουκάλι tequila κίτρινη και λεμόνια.Τα αλάτια θα τα βάλω εγώ. Έχω μπόλικα για να κάνω μαγικά, τα ρίχνω κάτω από τις καρέκλες που κάθονται οι ανεπιθύμητοι και πουφ! Εξαφανίζονται....

Συνεπώς, ΚΑΛΟ ΠΑΣΚΑ everyone! Να γυρίσετε όλοι σώοι και αβλαβείς, διαφορετικοί και συνάμα ίδιοι...οι ίδιοι...φωτισμένοι,λαμπεροί...