Έρωτας:
Οι αρχαίοι Έλληνες του έβαλαν φτερά για ταχύτατη μετακίνηση από καρδιά σε καρδιά, του έδωσαν και βέλη για να τραυματίζει ανεπιστρεπτί τα θύματά του.Ως καρπός απαγορευμένης σχέσης , είναι πονηρός και παθιασμένος. Και το κόνσεπτ ολοκληρώνεται με τη μεταμόρφωσή σου σε αγάπη και αφοσίωση. Εξαιτίας της σφοδρής επίδρασής του ,μερικές φορές μετονομάζεται σε καψούρα και αντιμετωπίζεται σαν ασθένεια.Η ίαση είναι δύσκολη και απαιτεί βαριά ποτά,βαριά τσιγάρα , βαριά λαϊκά τραγούδια , μια ντουζίνα softex και καλούς φίλους που έχουν αποτοξινωθεί. Πως καταλαβαίνει κάποιος πως είναι ερωτευμένος; Κυρίως από τις πεταλούδες στο στομάχι. Έπειτα, αφηρημάδα, ανορεξία , το σύνδρομο ‘’κολλάω στο τηλέφωνο μέχρι να κάνει ντριν’’ , από τη συχνή κυκλοθυμική διάθεση και φυσικά από το γεγονός πως οποιοδήποτε τραγούδι ακούσουμε,νομίζουμε πως γράφτηκε για μας.
Είμαστε ο μοναδικός λαός που έχουμε άλλη λέξη για τον έρωτα και άλλη για την αγάπη . Θέλοντας να τονίσουμε πως πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα.Και ως συναίσθημα ενώ το ένα φθίνει εκθετικά , το άλλο είναι συνάρτηση γνησίως αύξουσα. Που σημαίνει πως μπορεί κάποιος με τον οποίο είμαστε σφοδρά ερωτευμένοι κάποτε , να έχει μεν μια θέση στην καρδιά μας ,αλλά όχι και στο ερωτικό μας βαρόμετρο.
Πάντως σήμερα, είναι μια ξεχωριστή ημέρα. Αν βγεις μια βόλτα στους δρόμους της πόλης και αν ανοίξεις star, θα δεις παντού γιορτινές-κατακόκκινες καρδούλες...Λες και έβρεξε έρωτα και πότισαν οι δρόμοι. Το βράδυ , οι συνήθεις ύποπτοι –οι ερωτευμένοι , κυκλοφορούν χέρι-χέρι, στολισμένοι, χαμογελαστοί, με το λουλουδικό τους, την καρτούλα τους..το κάτι τις τους , με το ‘’σ’αγαπάω-μωρό-μου-πότε θα έρθεις στον μπαμπά μου’’ βλέμμα των κοριτσιών και το ‘’ άντε να τελιώνουμε-με τις καρδούλες- και να κάνουμε κάτι χρήσιμο’’ βλέμμα των κυρίων. Η μεγαλύτερη πλάκα είναι όταν οι άντρες διαλέγουν εσώρουχα για τις κοπέλες τους, περιγράφουν με τα χέρια το μέγεθος του στήθους , διαλέγουν ότι πιο kinky φαντασιωθούν , νομίζοντας πως θα της αρέσει κιόλας....Οι δε κοπέλες , ότι βρει σε αρκουδοκουκλάκι μεγέθους xl , ή σε boxeraki (κολλητό ή άνετο-δεν το πολυψάχνουν-αρκεί να είναι μάρκα) , είναι το ιδανικό δώρο για μια τέτοια μέρα. Δηλαδή,ότι να’ναι. Έχουν παρατηρηθεί και φαινόμενα όπου τα μπακούρια-ανεξαρτήτως φύλου, στέλνουν δώρο στους εαυτούς τους, για να παρηγορηθούν όπως και μερικές που περιμένουν τον πρίγκηπα με το άσπρο άλογο και την ανθοδέσμη ,χωρίς να ανοίξουν τα στραβά τους να δουν πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από αυτές.
Οι πιο πολλοί πάντως περνάμε ανώδυνα τη μέρα αυτή,εκτός και μας έχει αφήσει κάποιο κουσούρι.Για μένα προσωπικά,αποτελεί μια κακή μνήμη, αφενός γιατί αυτή την αποφράδα ημέρα γνώρισα τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου –που εξελίχθηκε σε μεγάλη αποτυχία...και αφετέρου γιατί μια τέτοια μέρα σιχάθηκα τα λουλούδια ,που αποτέλεσαν δώρο κάλυψης μαλακίας και όχι έκφραση αγάπης,σκέψης, εκτίμησης..Από τότε..ούτε τσουκνίδα δε θέλω να βλέπω...Μπορεί τελικά να μου έχει αφήσει κουσούρι όλο αυτό..δεν ξέρω.Πάντως ,μου λείπουν οι πεταλούδες στο στομάχι...μου λείπει ο έρωτας , όπως όταν είσαι άρρωστος , πίνεις όλη μέρα τσάι και τρώς νερόβραστες σούπες..και σου λείπει μια ζεστή σοκολάτα, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, μια βόλτα στη θάλασσα...

Άλλη μια γυναικομάζωξη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.Είναι από εκείνες τις συγκεντρώσεις που σκάνε από το πουθενά , που ξεκινούν μα τι-τραβάω-η-γυναίκα-ολημερίς γκρίνια,συνεχίζουν με μίνι μαλλιοτράβηγμα γιατί δεν προλάβαμε αγκέν τη νυχτερινή προβολή της ταινίας που ένα μήνα τώρα κανονίζουμε, προχωρούν σε οινοποσία,σχολιασμό των πεπραγμένων( το λεγόμενο κοινωνικό σχόλιο) και καταλήγουν σε βαθύ προβληματισμό.
Θέμα συζήτησης δεν προϋπάρχει, ούτε κατασκευάζεται για να κατασκευαστεί.Αφορμή για τα χθεσινά (ρεζιλίκια πράγματα) στάθηκε ένα άρθρο σε χαζογυναικείο περιοδικό, με τίτλο: «πως να γίνεις σκύλα». Ναι..ήταν κάτι σαν συνταγή ,με οδηγίες κλπ.Κεντρικός άξονας αυτής της «μελέτης» ήταν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν έγκυροι (?) μελετητές των σχέσεων πως οι άντρες προτιμούν τις αδίστακτες , τις δεν-χαμπαριάζω-σου λέω γκόμενες που βλέπουν στόχο, στήνουν ιστό , μεταμορφώνονται από γατούλες σε τίγρεις και τούμπαλιν μέχρι να βρουν στόχο..Γύρω από αυτόν τον κεντρικό άξονα αναπτύχθηκαν όλες οι δυνατές παράμετροι, και βγήκε το «πρόσωπο» (ή προσωπείο-όπως το πάρει κανείς) μιας γυναικείας συμπεριφοράς που , στην ουσία, αποτελεί το ιδεατό πρότυπο για την χαοτική εποχή που διανύουμε.
Οι αντιδράσεις της παρέας ,μπροστά στη συνταγή της επιτυχίας , ήταν έντονες. Κοινώς , παραλίγο να παίξουμε τις μπουνιές ,καθώς οι μεν τεχνοκράτισσες υποστήριζαν πως δεν υπάρχουν συνταγές που να ρυθμίζουν το on/off , ενώ οι πιο θεωρητικές –ας το πω...έριχναν και λίγο νερό στο κρασί τους. Τελικά συμφωνήσαμε, πως πράγματι ο πιο σκληρός (είτε είναι άντρας , είτε γυναίκα) επιβιώνει αλλά κάποια πράγματα μένουν σταθερά και απλά αλλάζουν οι αναλογίες. Ποιά είναι τα σταθερά; Εδώ βάλαμε όλο μας το ταλέντο και καταλήξαμε στο εξής επιμορφωτικό:
Υπάρχουν τέσσερα κλασσικά γυναικεία αρχέτυπα. Η μάρτυρας, που ανακαλύπτει μέσω του πόνου , την αυτο-άρνηση και κατ’επέκταση μέσω αυτής μαθαίνει τον εαυτό της. Η παρθένα( και δεν εννοώ ως προς τη σεξουαλικότητα) , η οποία υπάρχει μέσω της απόλυτης ανεξαρτησίας.Ό,τι μαθαίνει είναι αποτέλεσμα της ικανότητάς της να κουμαντάρει τον εαυτό της εντελώς μόνη.Η αγία..που βρίσκει τον αληθινό σκοπό της ζωής της στην άνευ όρων αγάπη ,στην ικανότητά της να δίνει χωρίς να περιμένει να πάρει κάτι πίσω.Η μάγισσα, που ψάχνει απόλυτη και ατελείωτη ικανοποίηση δίνοντας με αυτόν τον τρόπο νόημα στην ύπαρξή της.
So…τα πράγματα είναι απλά, για αυτό και είναι τόσο περίπλοκα.Αν πάρεις πιο πολύ witch…θα φαίνεσαι bitch.Αν πάρεις πιο πολύ martyr…θα φαίνεσαι victim.Έτσι είναι...διαφορετική ποσότητα από το κάθε υλικό...δίνει και διαφορετικό αποτέλεσμα.Η δε ποιότητα των ανθρώπων γενικότερα , αποτελεί ένα μίγμα από man’s quality, woman’s quality, child’s quality…ώστε να υπάρχει inner balance.
Βασικά , μπερδεύτηκα. Και θα έχεις δίκιο να μου πεις..»μα καλά...που την είδες την επιτυχία..αφού μπουρδουκώθηκες ,τρομάρα σου, ανάμεσα στις λέξεις;» Είναι αυτό το κακό – mathemagician κατάλοιπο που έχω, να μ αρέσει να χρησιμοποιώ το 100% της CPU του εγκεφάλου μου ακόμα και αν στην πορεία καίγονται κύτταρα. Επιβεβαιώνω με αυτόν τον τρόπο πως δεν είμαι φυτό , πως ακόμα έχω τη δύναμη να αναιρέσω και το πιο κατεστημένο cosmopolitan. Multiplexibility , θαρρώ το λένε αυτό.

Οι εικόνες εναλλάσσονταν γρήγορα,κάθε μέρα.Οι πιο πολλοί ξυπνούσαν νωρίς το πρωί ,κάποιοι ξεχασμένοι της νύχτας ,σιγοτραγουδούσαν ή μονολογούσαν κάποιο στίχο.Άνοιγα τα μάτια μου το πρωί και νυσταγμένη αντίκρυζα την χρωματιστή καλημέρα του Θάνου, και λίγο πιο πέρα ευωδίαζε το άρωμα της Γιώτας. Το διαόλι έβρισκε ευκαιρία στα διαλείμματα της δουλειάς να χώσει την ουρίτσα του , η ξανθιά θεά έκανε τα μούμπλε μούμπλε της ανακατεύοντας παιδικά χαμόγελα και αγκαλιές.Η Νεραϊδο-Λίνα ξυπνούσε αργάμιση και επέμενε να μας ανεβάζει την ψυχολογία.Σε αυτό βοηθούσε και το συνεταιράκι της,ο Δήμος ,πάντα ευγενικός και χαμογελαστός, ενώ στο βάθος ακουγόταν η πολιτική κραυγή του Θεοδοσάτου.Που και που έσκαγε μύτη και ο μαγογιατρός με έτοιμη τη συνταγή για πάσα νόσο και πάσα μαλακία, ενώ ο Peslac, μονίμως γκρίνιαζε , αλλά στρουμφοχωριό χωρίς γκρινιάρη γίνεται; Τα φοιτητόνια ήταν παραδόξως ήσυχα..ούτε ξενύχτια , ούτε αλητείες..Το Μαλινούλι ψαγμένο όπως πάντα, χωρίς όμως πολλά λόγια.Η Στέλλα αρμένιζε σε θάλασσες του νου και η Μίνα είχε πάντα τρόπο να τοποθετηθεί..αν και μικρούλι ακόμα.Η Ελίνα φρόντιζε για τη μουσική υπόκρουση των δρόμων και τη θέση της έπαιρνε αργά το βράδυ η Μαριώ.Σαν ήθελες να ακούσεις παραμύθι, ήταν ο τερμίτης ειδικός...Και όταν έπεφτε οι νύχτα , ρίχναμε κάτι ξεγυρισμένα ξενύχτια πότε στο ένα σπίτι και πότε στο άλλο, ο Θοδωρής με κορόιδευε για το ξανθό μαλλί, εγώ έφερνα το πιπέρι στη γλωσσίτσα του λύκου και η Μαρία πείραζε τους πάντες με το γάντι.Έσκαγε μύτη και η τρελή πριγκήπισσα..κάτι άκυρες ώρες, μονολογούσε κάτι δικά της..-τι περίεργο,όλοι τη λέγαμε τρελή μα όλοι την καταλαβαίναμε.Η τελευταία καληνύχτα ερχόταν από το σοφό πουλί ,γιατί χωρίς κουκουβάγια,δεν αρχίζει η νύχτα...
Το σπίτι μου –ένα μωβ λιλά και άσπρο- ήταν φωτεινό και ανοιχτό μονίμως , χώρεσε μουσικές και λόγια , τσαμπουκάδες , πόνο και χαρά μαζί. Δεν ήταν μόνο λόγια. Κάποιες φορές ήταν προσευχές, γρίφοι ,ταξίδια και μύθοι. Περαστικοί του χωριού ,μα και ξένοι άφηναν ένα λόγο. Ο κατασκοπούλης, το νησί , ο εκκεντρικός wert, ο ευρηματικός τατασόπουλος, ο μακρινός μου alex, ο αμπελοφιλόσοφος baeltimazilfas,ο διάσημος μουρλογιατρός μου, όλοι ανέχονταν τα ακαταλαβίστικά μου...
Μετά, έφυγε η σουσουράδα-Γλαύξ μαζί με το υπηρετικό προσωπικό της,ο αδελφούλης μου –και ο original και ο διαδικτυακός, και ο φρεντ μου...Μετά είναι που έχασα πολλές μάχες και είπα να ξεκινήσω από το μηδέν.Κλείδωσα το μωβ σπίτι , άφησα τα πράγματα όπως είναι – δεν μπορείς να πετάξεις στα σκουπίδια στιγμές- και έφυγα...Το νέο σπίτι δεν είναι φωτεινό όπως το προηγούμενο.Είναι σκοτεινό με χαραμάδες φωτός. Έτοιμο να γεμίσει από λόγια και γραφές. Η γειτονιά ,είναι πιο μοναχική θαρρώ.Μα σαν πάτησα το ποδαράκι μου , με υποδέχτηκε ο Αδάμ ,αυτοπροσώπως. Είπα μέσα μου..παράδεισος δεν είναι πουθενά...ούτε και κόλαση..ένα πακέτο pixels είμαστε , βαλμένα άτακτα στον χωροχρόνο , ισορροπώντας σε χαοτικές περιοχές.
Είναι δύσκολο-το ξέρω- να συμμετέχει κανείς σε μια διαδικτυακή γιορτή, μα είναι η δική μου νέα αρχή , my dancefloor...και αν παρατηρήσετε καλά...θα δείτε τα απίστευτα μεζεδάκια που έχω ετοιμάσει... Το δε κρασί ρέει άφθονο...η μουσική ήδη ξεκίνησε...και αν πάνω στη μέθη..τρέξει κόκκινο κρασί από τα χείλη σας..ρίξτε μια ματιά τριγύρω..που ξέρετε; Μπορεί κάποιος δίπλα σας να σας πάρει κρυφό φιλί...