Το μαγείρεμα το λατρεύω. Όταν ήμουν παιδί παρακολουθούσα τη μάνα μου στο πως πέταγε τα υλικά μέσα στις κατσαρόλες. Είχα κάνει συνδυασμούς με το μάτι...τα περισσότερα βέβαια τα έμαθα στην πράξη ,αφού έκαψα μέχρι και μακαρόνια,πράγμα σχεδόν αδύνατο αλλά δεν έφταιγα- έτυχε να πάρει η Σοφία τηλέφωνο..Εξελίχθηκα σε σπουδαία μαγείρισσα και –ναι- σε αυτό είμαι τόσο ψώνιο όσο είμαι με τους αριθμούς μου. Τις Κυριακές το σπίτι ευωδίαζε κανέλλα και γαρύφαλλο από κοκκινιστό μοσχαράκι ,άνηθο και μάραθο και φρέσκο κρεμμυδάκι από τη φημισμένη χορτόπιτα με χειροποίητο φύλλο,μπέικον και παρμεζάνα από εκείνο το noname τυλιχτό δικής μου εφεύρεσης που συνοδεύεται από μπόλικο κόκκινο κρασί.

Στα γλυκά είμαι στουρνάρι όμως. Βασικά δεν μπορώ να το κατανοήσω αυτό. Ξέρω πως υπάρχει διαφορά σημαντική: Τα φαγητά βασίζονται σε μη τήρηση των αναλογιών...ενώ τα γλυκά στην επιβεβλημένη τήρησή τους. Αλλιώς το κέικ γίνεται μπουγάτσα. Οι κουραμπιέδες χρησιμοποιούνται για μπαλάκια πινγκ πονγκ και τα σοκολατάκια για γυαλένια.Και εκεί τσαντίζομαι...αφού τηρώ με θρησκευτική ευλάβεια τις αναλογίες, πως γίνεται να μην σταυρώνω γλυκό; Κάθησα και σκέφτηκα λιγαλάκι –κακό πράγμα να σκέφτεσαι τελικά.

Συνειδητοποίησα πως κάπως έτσι λειτουργώ και στην καθημερινότητά μου. Δηλαδή, έχω πολλές «συνταγές», μια αντζέντα με ημερομηνίες ,ραντεβού και to-do-list. Ακολουθώ τα βήματα , προσέχοντας πρώτα να ρίχνω π.χ. τα υγρά και μετά να ενσωματώνω τα στερεά. Μέχρι εκεί καλά. Και εκεί που πάει η «ζύμη» να δέσει , άλλοτε μου μένει υγρή, άλλοτε ξεφουσκώνει , άλλοτε γίνεται τούβλο. Σε αυτό ακριβώς το σημείο έχω το πρόβλημα. Δεν μπορώ να εντοπίσω ποιό υλικό είναι πολύ ή λίγο. Θέλει λίγο αλεύρι; Μπας και του λείπει ζάχαρη; Ρε,μπας και θέλει κανένα ξόρκι;

Ο χρόνος βέβαια δεν είναι απεριόριστος...είτε το πιάνω το υπονοούμενο και διορθώνω την κατάσταση ,είτε «τρώω» το πεσμένο γλυκό και μ αρέσει κιόλας.Και όχι μόνο αυτό..προσπαθώ να πείσω και τους άλλους να φάνε..πως και καλά έχει ωραία γεύση , ας πάσχει από εμφάνιση.Εντάξει...θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα..θα μπορούσε και καλύτερα όμως.Να ξεκινήσω τη συνταγή και το γλυκό να γίνει όπως η φωτογραφία του τσελεμεντέ και όχι σκηνή από το «Saw3». Και καλά να φτιάχνεις κανένα πρόχειρο γλυκό του στυλ μεταξύμαςείμαστεδενπειράζει. Αν πας να φτιάξεις ένα πολύ ξεχωριστό και δεν έχεις περιθώρια για λάθη; Ούτε κοντινό ζαχαροπλαστείο για παρηγοριά;

Αυτό το τελευταίο με προβλημάτισε πολύ τους τελευταίους μήνες. Έχω βάλει σε τάξη τα υλικά για μια σπουδαία συνταγή...όλα σε σειρά πάνω στον πάγκο....με περιμένουν να τα ανακατέψω. Τα βήματα προσεκτικά γραμμένα στο χαρτί , αναλυτικά με σημειώσεις. Τα σκεύη τακτοποιημένα και έτοιμα για δράση. Η ποδιά μου κρεμασμένη έτοιμη να λερωθεί. Τα χέρια μου φρεσκοπλυμένα και πεντακάθαρα. Πρέπει να συγκρατηθώ να μην τα βουτήξω στην κουβερτούρα.

Μουντζούρες στο χαρτί. Συνθήματα στον τοίχο του νεκροταφείου. Μποτιλιάρισμα.Καμμένη γη. Κονσέρβες.Ληγμένα. Σκουπίδια.

Εκείνη η γυναίκα. Μορφή απόκοσμη. Παγερή όψη. Ματιά κοφτερή. Λόγος,άλογος. Φοβάμαι κάθε που την αντικρύζω.Παλιά με καλημέριζε με πλατύ χαμόγελο.Τώρα άσπρισε, ζάρωσε.Έβγαλε μούσι και κέρατα. Παλιά μου έφερνε ζεστό καφέ και κέικ.Τώρα μου φέρνει τραγούδια χωρίς ήχο,ποτισμένα με όπιο.Παλιά φορούσε κόκκινο φουλάρι στο λαιμό και μια σταγόνα άρωμα.Τώρα φοράει πέπλο και λούζεται με ξύδι.

Κάθε ματιά της και μια ιστορία. Κάθε ιστορία και ένα βήμα προς την ασχήμια της. Γελάει που μυρίζει τον φόβο μου, αλλάζει μορφή, αγριεύει. Και κάθε που φοβάμαι , τόσο ασχημαίνει. Μια νύχτα μου έδωσε το χέρι της και μου είπε να δω καλά. Πως δεν είμαι μόνη. Μου είπε μια ιστορία για ένα χαμένο ταξίδι. Δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει..Είδα που έκλαιγε και τη λυπήθηκα. Αναρωτήθηκα πως γίνεται μια τόσο όμορφη παρουσία να μην έχει σχήμα πια...Σαν ευθεία γραμμή σε ένα χαρτί που δεν έχει όρια ούτε περιθώρια.Αρχίζει κάπου και δεν τελειώνει πουθενά.

Με παρέσυρε στα παραμύθια άλλων εποχών , με πονεμένους ,κερδισμένους και χαμένους, ήρωες και φεγγάρια. Μου έταξε κάθε ρυτίδα να είναι νέα αρχή , πως θα γίνω όμορφη σαν και αυτή. Ελεύθερη. Ασυμβίβαστη. Ήθελα τόσο να την πιστέψω που δεν πρόσεξα πως γίνομαι αυτό που φοβόμουν. Μια ωραία παρουσία σε μια κορνίζα σκαλιστή. Χωρίς περιεχόμενο.

Έβαλα κάτω όσα σχήματα ήξερα και δεν ήξερα. Τραβούσα με μανία γραμμές, γέμιζα με χρώματα. Όλα έχουν σχήμα. Τα όνειρα. Οι μουτζούρες στο χαρτί.Τα συνθήματα στον τοίχο του νεκροταφείου.Οι κονσέρβες.Τα ληγμένα.Τα σκουπίδια. Ακόμα και η ψυχή. Μπορώ να στη ζωγραφίσω.

Νομίζεις πως αυτό το τραγούδι δε θα τελειώσει ποτέ. «Χτισμένο» πάνω σε ακολουθία Fibonacci , που παρόλο που της λείπει ένα κομμάτι , στριφογυρίζει...όπως και όλα τα τραγούδια αυτού του δίσκου των Tool.Και αυτό ακριβώς είναι το νόημα. Να ξέρουμε τους κανόνες αλλά να τους παραβλέπουμε.Να σκεφτομαστε έξω από το «κουτί». Να σκεφτόμαστε για τους εαυτούς μας.
Αντί να ζούμε σε έναν στενάχωρο γραμμικό χώρο , να επιλέξουμε να ζούμε σε έναν χώρο με διευρυμένα και ευέλικτα όρια, σαν σε σπείρα Fibonacci, συνεχώς αναπτυσσόμενη , ευθαλή , αεικίνητη, ακμάζουσα.

Ειδικεύτηκε στα μαθηματικά. Το 1994 τιμήθηκε με το Νόμπελ Οικονομίας- για τα μεγαλοφυή θεωρήματα που απέδειξε στη Θεωρία παιγνίων. Βυθίστηκε για ένα τέταρτο του αιώνα στη μελέτη της σχιζοφρένειας, από την οποία έπασχε και ο γιος του. Απαθανατίστηκε από τον Ράσελ Κρόου στον Υπέροχο Ανθρωπο. Και τώρα προσπαθεί να εξηγήσει την κρίση.

Κάθε πρωί, ακόμη και τώρα που έχει φτάσει 81 ετών, ο John Nash ακολουθεί μια ιεροτελεστία: αναζητεί στον υπολογιστή του τις τιμές των πρώτων υλών, διαβάζει τη New York Times και περιτρέχει το site του ΒΒC, που είναι το αγαπημένο του γιατί προσφέρει μια παγκόσμια, και όχι αμερικανική, εικόνα για τον κόσμο. Τον τελευταίο καιρό τρώει ακόμη περισσότερες ώρες στο Διαδίκτυο, προσπαθώντας να καταλάβει τα αίτια της οικονομικής κρίσης. Δεν του φτάνει η εξήγηση που έχει να κάνει με τα δάνεια υψηλού κινδύνου και την έκρηξη της φούσκας των ακινήτων. Και ασφαλώς αρνείται να επιρρίψει την ευθύνη σ΄ αυτό που αγαπά περισσότερο, τα μαθηματικά. «Δεν οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος του γκρεμού οι μαθηματικοί που δημιουργούν όλο και πιο σύνθετα μοντέλα για να χρησιμοποιηθούν ως οικονομικά εργαλεία», λέει σε συνέντευξή του στη Ρεπούμπλικα. «Η ευθύνη ανήκει σ΄ αυτούς που τα χρησιμοποίησαν με τρόπο παράλογο και άπληστο. Και τώρα έχουμε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο όπου κάθε πράγμα παρασέρνει τα υπόλοιπα».

Ο Nash συμφωνεί με το πακέτο στήριξης της οικονομίας που ανακοίνωσε ο Ομπάμα, καθώς στηρίζεται σε δύο ορθά από θεωρητική άποψη στοιχεία: τα επιδόματα ανεργίας και τα δημόσια έργα. Δεν μπορεί να αποκλείσει μάλιστα ότι στην επιδείνωση της κρίσης συμβάλλουν και κάποιοι πλούσιοι και ισχυροί της παγκόσμιας οικονομίας που δεν είναι ικανοποιημένοι με την εκλογή του Ομπάμα και την πολιτική που ακολουθεί. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί παρά να βρεθεί μια καινούργια ισορροπία, που θα βρίσκεται όμως μοιραία σε χαμηλότερα επίπεδα από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Πρόκειται ουσιαστικά για την άλλη όψη της Θεωρίας των Παιγνίων: εκεί, ο Αμερικανός μαθηματικός είχε ξεκινήσει από την υπόθεση ότι όλοι οι παίκτες μπορούν να κερδίσουν, ενώ εδώ διαπιστώνει ότι όλοι μπορούν θαυμάσια να χάσουν. Όπως λέει ένα παλιό αγγλικό ρητό, φυσά ένας παράξενος άνεμος, που δεν κουβαλά μαζί του τίποτα καλό. «Σώζοντας τον κόσμο με τους αριθμούς»: αυτός είναι ο φιλόδοξος τίτλος της διάλεξης που θα δώσει την ερχόμενη εβδομάδα ο Νας στο Φεστιβάλ Μαθηματικών της Ρώμης – που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τον Ιταλό μαθηματικό Piergiorgio Odifreddi. Όταν είσαι βυθισμένος στα μαθηματικά- τονίζει - βλέπεις τον κόσμο μ΄ άλλο μάτι. Ίδια βλέπεις τη Γη άμα την παρατηρείς από το Διάστημα κι από το παράθυρο; Ίσως έτσι να εξηγείται η επιστροφή των μαθηματικών στο προσκήνιο.

Τα μαθηματικά είναι το κλειδί. Το είχε εκφράσει με σαφήνεια ο Γαλιλαίος:
«Φιλοσοφία είναι γραμμένη σ’αυτό το σπουδαίο βιβλίο που είναι διαρκώς ανοιχτό μπροστά στα μάτια μας (εννοώ το σύμπαν ) , αλλά δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε εάν δεν μάθουμε πρώτα να κατανοούμε τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο και να αναγνωρίζουμε τους χαρακτήρες της. Είναι γραμμένο στη μαθηματική γλώσσα και οι χαρακτήρες της είναι τρίγωνα ,κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα.Χωρίς αυτά τα μέσα , είναι ανθρωπίνως αδύνατο να κατανοήσουμε έστω και μια λέξη του.Χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μια μάταιη περιπλάνηση σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο.»

Πόσο κοντά είμαστε σε μια τέτοια διαπίστωση; Πόσο κοντά είναι η διαπίστωση αυτή με τη σχιζοφρένεια; Αν ,πράγματι , τα μαθηματικά είναι το κλειδί, γιατί πρέπει να βγείς από το «σώμα» σου, να «αρνηθείς» το προφανές , τον κόσμο μέσα στον οποίο κινείσαι , για να βιώσεις μια τέτοια φανταστική πραγματικότητα; Το κλειδί είναι καλά κρυμμένο ,πίσω από σύμβολα και κωδικοποιημένες πληροφορίες και για κάποιους από μας , δεν θα υπάρξει ποτέ τάξη, παρά μόνο χάος...ή τρέλα....

Το βλοκ αυτό ανοίγει νέα σελίδα και ωθεί τις νέες νοικοκυρές στην εξάσκηση της μαγειρικής τέχνης. Ξεκινάμε με μια εύκολη συνταγή , με αγνά παρθένα υλικά ,γρήγορη , ανέξοδη (διανύουμε περίοδο κρίσης) , που με λίγη φαντασία και τσαχπινιά γίνεται ένα πλας στο βιογραφικό σας.

Υλικά:
1 κουτί μπισκότα (όχι πολύ γλυκά κατά προτίμηση)
1 βαζάκι nutella( και merenda κάνει)
1 μαχαίρι επάλειψης (όχι εκείνο με τα δόντια , που κόβουμε το ψωμί)
Χαρτοπετσέτες (με διπλή χρήση : πριν ,για τα σάλια, και μετά, για το πασάλειμμα)
Πιατάκι για τα ψιχουλάκια.

Εκτέλεσις:
Ανοίγουμε το κουτί με τα μπισκότα. Παίρνουμε ένα μπισκότο. Αφού ανοίξουμε το βαζάκι με τη nutella ,παίρνουμε το μαχαίρι , το βουτάμε στο βαζάκι και αλείφουμε το σοκολατένιο υλικό πάνω στο μπισκότο. Μόλις τελειώσει αυτό το μπισκότο , παίρνουμε ένα άλλο κ.ο.κ.
Παρατηρήσεις:
1. Τρώγεται σαν επιδόρπιο , την ώρα που χαζεύετε στο πι σι ή στην τι βι ,προσοχή όμως ! ποτέ βραδυνή ώρα! Κάθονται όλα τα μπισκοτάκια στους γλουτοί ,σαν τουβλάκια lego!
2. Συνοδεύεται ευχάριστα με καημένο κονιάκ....Προσοχή και εδώ! Όχι γουλιά και δαγκωνιά..εκτός εάν...
3. Αντενδείκνυται σε περιπτώσεις πρόσφατου χωρισμού ,καθώς υπάρχει κίνδυνος υπερκατανάλωσης.
4. Δεν βουτάμε τα δάκτυλα στη nutella , εκτός εάν......

Επόμενη συνταγή: Μεθυσμένα φιλετάκια ,με σως μουστάρδα. Είναι κομματάκι πιο δύσκολη...αλλά δεν σας φοβάμαι..